Ha Reigers,

Uiteraard snap ik dat jullie naar je kinderen in Amerika vertrekken, Toen ik las: “We gaan uit Nederland weg,’’ dacht ik dat jullie naar Israël zouden gaan, maar als “Schele Piet” aan je “tenen begint te trekken”, zoals Elschot ergens schrijft, moet je zorgen dat je je kinderen om je heen hebt. Ik zou op het moment van het Definitieve Afscheid best een paar lekkere meiden om me heen willen hebben; jullie weten dat ik altijd iets ordinairs heb gehad. Ik moet eerlijk zeggen dat me sterven met je dierbaren om je heen, me ongetwijfeld prettig lijkt, maar tegelijkertijd ongemakkelijk. Tenminste, als ik het me probeer voor te stellen… Vreselijk. Mij overvalt dan een vorm van schaamte. “Nu gaan ze me zien terwijl ik sterf, doe ik dat wel netjes, laat ik uiteindelijk mijn plas lopen, blijft m’n mond dom half open staan?’’ Zoals trainer Louis van Gaal tegen zijn spelers zegt dat ze geweldige prestaties moeten “imagineren”, zo imagineer ik De Dood. Ik denk er zo weinig mogelijk aan, al lukt me dat slecht. Toen Serge Gainsbourg stierf was hij omringd door zijn exen. Dat lijkt me ook wel wat.

Amerika dus - ergens ben ik ook jaloers dat jullie daarheen gaan. Ik word doodziek van dat gezeur dat de “wereldorde” aan het veranderen is en dat de rol van Amerika is uitgespeeld en naar China gaat. Nou en? Als ik in Italië ben dan denk echt niet: wat erg dat het Romeinse Rijk er niet meer is. Bij ons betreurt een enkeleCDA’er het (Balkenende meen ik) dat we niet meer die VOC-mentaliteit hebben. Nou, ik betreur dat niet. Elk land dat ooit de wereldorde bepaalde, is pas daarna een aangename plek om te vertoeven geworden. Italië, Engeland, Griekenland, Egypte - noem maar op. Zelfs Nederland. Dus jullie boffen want Amerika wordt mettertijd een stuk prettiger dan het nu is.

Ik word zelf wel verdrietig van het vervelende feit dat jullie naar Amerika verhuizen. Weer vrienden (waren we eigenlijk wel vrienden?) die verdwijnen - en jullie leven nog! En hoe gaat dat met jullie begrafenis of crematie? Daar moeten we het toch over hebben. Jullie hoeven niet op mijn herdenkingsbijeenkomst te komen, maar ik wil graag naar die van jullie toe. Misschien kunnen jullie voor mij alvast een bedrag op een rekening zetten dat ik mag opnemen als een van jullie naar The Grand Canyons van de Eeuwigheid is vertrokken. Dan kan ik komen en misschien knoop ik er dan nog een gezellige tour aan vast, want zo goed ken ik Amerika niet.

Ach, ik begrijp het allemaal wel. Ik snap alle mensen, maar zij begrijpen mij niet.

Dus ik wens jullie een behouden vaart.

Ik kan niet meer schrijven, want momenteel ben ik ziek.

Ziek van verdriet, denk ik. Ik weet ook niet waarom. Het voelt aan als liefdesverdriet, of hulpeloosheid. Op een of andere website las ik dat een meisje van vijftien dat haar beide ouders had vermoord, zich identificeerde als hond. Ook dat snap ik - ik voel me al jaren een hond, en ik denk dat Koos meent dat ik ook een hond ben, alleen iets anders van vorm. Ik zou graag een monoloog of een toneelstuk over dat meisje maken. Maar dan wel in opdracht, want de stapel onuitgegeven boeken, niet gespeelde toneelstukken en geweigerde filmscripts barsten mijn huis uit.

Okee lieve Reigers, geef die Amerikanen van katoen! Vroeger zoenden we, straks “zoomen” we. Dag lieve oude labradors.

Pluto

Kort verhaal

Text within this block will maintain its original spacing when published

Verliefd

Anderhalf jaar na de echtscheiding zag hij zijn ex-vrouw met een man lopen en stierf hij, maar z’n hart klopte gewoon door, zij het in zijn keel.
Moest hij omdraaien? Ze waren niet prettig uit elkaar gegaan omdat hij niet kon verkroppen dat ze niet meer van hem hield. Maar z’n voeten waren plotseling vol lood geschoten.
Beiden naderden in slow-motion.
Ze hadden hem ook gezien.
Geforceerde glimlach.
“Hoi.’’
“Hallo… Dit is Max,’’ zei ze.
Hij stelde zich ook voor, wat hem totaal onzinnig voorkwam.
“Je ziet er goed uit,’’ zei hij tegen zijn ex.
“Jij ook,’’ zei ze. Haar stem, haar geur, haar prachtige benen. Hij merkte dat hij haar nauwelijks durfde aan te kijken.
“Ik moet helaas opschieten… ik ben op weg naar…een begrafenis… taxi zoeken…of zo…,’’ zei hij.
“God, wat naar… Ken ik..?’’ Haar lieve hoofdje keek verschrikt.
“Nee…’’ Hij zweette want hij loog en hij wist dat zij dat altijd aan hem kon zien.
“Het is een buurman die opeens… 83… Aardige man. Ik dacht: ik ga even… naar… Hij was altijd alleen.’’ Hij knikte naar beiden, overwoog een seconde of hij z’n ex een zoen zou geven, maar zag daar vanaf.Wel ging zijn hand vanzelf naar de man die Max heette en ook zei hij nog: “Tot ziens,’’ alsof hij een vervolg wilde.
“Ja, tot ziens,’’ zei de man.
Een mooie krachtige stem.
Snel liep hij weg, zogenaamd op zoek naar een taxi die hem naar een begrafenis moest brengen van een buurman die niet bestond. Hij was kwaad, merkte hij, dat ze er nog beter uitzag dan in zijn geest. Waarom was hij daar kwaad om? Hij wist het niet.
Thuis stortte hij zich op zijn bed, kreeg weer tranen in zijn ogen, schaamde zich ofschoon niemand hem kon zien en voelde dat hij nog hopeloos verliefd op haar was. Wat had je aan een onmogelijke verliefdheid? Waarom werd de mens met dit soort gevoelens gestraft? Haar nieuwe man was knap, rijk, waarschijnlijk leuk, gezellig, vrolijk… en terwijl hij zijn kussen beetpakte als een kleuter die steun zocht bij de juf, werkte hij zichzelf weer door de verschrikkelijke beelden in zijn hoofd in een staat van totale wanhoop. Hij stond op van zijn bed, pakte zijn telefoon en even later luisterde hij naar I will always love you van Dolly Parton Hij was blij toen hij z’n tranen langs zijn wangen voelde stromen. Daarna zette hij zijn computer aan, tikte haar e-mailadres in en schreef: “Hij deugt niet. Je moet van hem af!’’ Hij keek er drie minuten naar en en besloot hem niet te versturen.

Ik wil ook weg