Bedankt nog voor het mooie gedicht en de afschrijverij vanuit het ziekenhuis, mijnheer Holman.
Ik bezocht ooit een collega die om de hoek woonde bij de begraafplaats van Montmartre in een klein studiootje, we schrijven meer dan 25 jaar geleden. Ik was vers gescheiden. Zij was de dochter van een steenrijke zakenman. Iets in de farmacie.
Dat wist ik niet toen ik daar aankwam. Ik vond haar wel leuk en ze zag ook wel iets in mij meen ik. We zijn nog gaan fietsen aan de Seine. Maar ik faalde jammerlijk voor de ouderstest diezelfde avond. Samen naar een soort opera, Carmina Burana, en dan wat eten bij een typisch Frans bistrootje. Ik had een verkeerd overhemd aan en voelde me opgelaten en geïntimideerd. Ook was mijn Frans niet perfect al kan het zijn dat we Engels hebben gesproken.
Ik had maar een bescheiden inkomen, een lege bankrekening en niet veel zelfvertrouwen. Vandaar die intimidatie.
Toen ik nog eens in Parijs was heb ik haar nog een gebeld vanaf de trap naast de kathedraal van Montmartre. Ze was met een vriend in Griekenland. Helaas.
Jaren later heb ik haar nog teruggevonden op het internet. Ze was met een brave Italiaan getrouwd. Haar ouders waren ook Italianen. Ik heb nog een kopie van een waterverfschilderij dat ze had gemaakt van een typische straat in Montréal of Quebec. Het begint wel te vervagen. Net zoals veel herinneringen.
Ik heb wel eens gedacht, wat als ik een ander overhemd had aangetrokken, of meer kapsones had gehad.
Wat een prachtige miniatuur. Erg mooi. Ben jij beter af zonder haar of is zij beter af met die brave Italiaan? Ik dacht ook: als je het van een ander overhemd moet hebben... Ikweet niet nof het dan lang had geduurd. Bedankt in ieder geval voor deze reactie.
Terugkijkend denk ik dat het waarschijnlijk geen lang leven beschoren was geweest met haar. Ik ben nog al een spring-in-het-veld, toen toch zeker en zij was meer een rustig type.
Ach je weet het nooit. Relaties zijn toch voor 98% toeval denk ik. Een verkeerd overhemd kan veel bepalen.
Zij was het slachtoffer geweest van een hardnekkige stalker die net als ik toen in Brussel woonde. Daar had ze zo’n trauma van overgehouden dat ze absoluut niet naar Brussel wou komen. Ook geen goede start.
Ik hoop dat ze gelukkig is geworden met die Italiaan.
Daarstraks zag ik een analyse van de Amerikaanse journalist en TV-maker Hugh Hewitt.
Hij bewees dat Trump het Internationaal recht aan zijn kant had. Maar het kan ook zijn dat hij naar het Nationaal Amerikaans recht verwees. Ik ben niet zo’n held in de rechten, laat staan oorlogsrecht. Een semester algemeen recht en bedrijfsrecht is alles wat ik ooit ben onderwezen lang geleden.
Wat ik er wel van weet is dat je met recht heel veel kroms recht kan laten lijken, en andersom.
Recht is geen wiskunde. Recht is meer een soort plastische vormgeving. Het kan alle kanten op.
Het recht van de sterkste is ook recht. Koos begrijpt dat als geen ander.
Goed verhaal weer. Hopelijk leest Amsterdam mee. Mijn eigen hondje Elly is onderweg naar het einde; ze klinkt als een aftandse blaasbalg, maar eet nog en wil nog een eindje verder. Het is altijd de vraag wanneer je als 'eigenaar', baasje, je huisdier een zachte dood moet gunnen. Je wil niet over leven en dood beslissen maar ook geen sadist zijn. Is dat 'netjes' leven? Of gewoon je eigen geweten sussen?
Bedankt nog voor het mooie gedicht en de afschrijverij vanuit het ziekenhuis, mijnheer Holman.
Ik bezocht ooit een collega die om de hoek woonde bij de begraafplaats van Montmartre in een klein studiootje, we schrijven meer dan 25 jaar geleden. Ik was vers gescheiden. Zij was de dochter van een steenrijke zakenman. Iets in de farmacie.
Dat wist ik niet toen ik daar aankwam. Ik vond haar wel leuk en ze zag ook wel iets in mij meen ik. We zijn nog gaan fietsen aan de Seine. Maar ik faalde jammerlijk voor de ouderstest diezelfde avond. Samen naar een soort opera, Carmina Burana, en dan wat eten bij een typisch Frans bistrootje. Ik had een verkeerd overhemd aan en voelde me opgelaten en geïntimideerd. Ook was mijn Frans niet perfect al kan het zijn dat we Engels hebben gesproken.
Ik had maar een bescheiden inkomen, een lege bankrekening en niet veel zelfvertrouwen. Vandaar die intimidatie.
Toen ik nog eens in Parijs was heb ik haar nog een gebeld vanaf de trap naast de kathedraal van Montmartre. Ze was met een vriend in Griekenland. Helaas.
Jaren later heb ik haar nog teruggevonden op het internet. Ze was met een brave Italiaan getrouwd. Haar ouders waren ook Italianen. Ik heb nog een kopie van een waterverfschilderij dat ze had gemaakt van een typische straat in Montréal of Quebec. Het begint wel te vervagen. Net zoals veel herinneringen.
Ik heb wel eens gedacht, wat als ik een ander overhemd had aangetrokken, of meer kapsones had gehad.
Wat een prachtige miniatuur. Erg mooi. Ben jij beter af zonder haar of is zij beter af met die brave Italiaan? Ik dacht ook: als je het van een ander overhemd moet hebben... Ikweet niet nof het dan lang had geduurd. Bedankt in ieder geval voor deze reactie.
Bedankt voor de lovende woorden.
Terugkijkend denk ik dat het waarschijnlijk geen lang leven beschoren was geweest met haar. Ik ben nog al een spring-in-het-veld, toen toch zeker en zij was meer een rustig type.
Ach je weet het nooit. Relaties zijn toch voor 98% toeval denk ik. Een verkeerd overhemd kan veel bepalen.
Zij was het slachtoffer geweest van een hardnekkige stalker die net als ik toen in Brussel woonde. Daar had ze zo’n trauma van overgehouden dat ze absoluut niet naar Brussel wou komen. Ook geen goede start.
Ik hoop dat ze gelukkig is geworden met die Italiaan.
Mooie verhalen, dank! En Koos…wat is hij toch wijs en lief.
Daarstraks zag ik een analyse van de Amerikaanse journalist en TV-maker Hugh Hewitt.
Hij bewees dat Trump het Internationaal recht aan zijn kant had. Maar het kan ook zijn dat hij naar het Nationaal Amerikaans recht verwees. Ik ben niet zo’n held in de rechten, laat staan oorlogsrecht. Een semester algemeen recht en bedrijfsrecht is alles wat ik ooit ben onderwezen lang geleden.
Wat ik er wel van weet is dat je met recht heel veel kroms recht kan laten lijken, en andersom.
Recht is geen wiskunde. Recht is meer een soort plastische vormgeving. Het kan alle kanten op.
Het recht van de sterkste is ook recht. Koos begrijpt dat als geen ander.
Ja, alleen het wetboek zou heel dun zijn als je zou schrijven: "Ons recht is het recht van de sterkste.'' Maar het zou in ieder geval duidelijk zijn.
Prachtig sonnet. Ik probeer ook gedichten te schrijven en het is enorm fijn om te doen. Mooi om te lezen en van te leren...
Ook in een sonnet mag alles, mits je je maar houdt aan de veertien regels. Hoe meer je jezelf beperkt, hoe beter het uiteindelijke resultaat.
Ik trek me op aan het sonnet.
Topstuk! Ik voel weer helemaal met je mee
Het neerleggen van de pen
is ook een beetje Zen.
Goed verhaal weer. Hopelijk leest Amsterdam mee. Mijn eigen hondje Elly is onderweg naar het einde; ze klinkt als een aftandse blaasbalg, maar eet nog en wil nog een eindje verder. Het is altijd de vraag wanneer je als 'eigenaar', baasje, je huisdier een zachte dood moet gunnen. Je wil niet over leven en dood beslissen maar ook geen sadist zijn. Is dat 'netjes' leven? Of gewoon je eigen geweten sussen?
Prachtig !