Beste K.,
Volgens mij ben ik niet de eerste die dit opmerkt, maar als ik kijk naar de door Hamas gemaakte filmpjes van 7 oktober dan valt mij altijd de bijzonder grote vreugde op. Juichen, dansen, in die lucht schieten - het is één groot feest terwijl ze een dode Jood of een verkrachte en daarna doodgeschoten Jodin op een motorfiets of in een open vrachtwagen vervoeren.
Het kan zijn dat die filmpjes ook van Israëlische soldaten bestaan, maar die heb ik nooit gezien.
Wel zag ik een afgrijselijk filmpje van Oekraïense drones die achter een Rus aan jaagden en lang wachtten met het doodschieten.
Vervolgens werd er zoiets gezegd als: “Weer een gore klootzak minder.’’ Maar er was verder geen uitzinnig plezier.
Mors laetitiam affert. De dood brengt vreugde. Of was het: Mors eorum laetitiam affert? Hun dood brengt vreugde. Odysseus? Marcus Aurelius? Julius Caesar? Augustinus? Het is blijkbaar al een eeuwenoude wijsheid.
Ikzelf dacht altijd: de vijand wordt zo gehaat dat als die dood is men juicht van vreugde. Maar het is niet die haat, het is de strijd, de dood. Ik denk zelfs dat het gezamenlijk feestvieren misschien het collectief wegschreeuwen van een schuldgevoel is. Ik dood, ik heb schuld, jij doodt ook, jij hebt dus ook schuld, als we er om juichen en de omgeving juicht ook zal blijken dat we misschien iets goeds hebben gedaan.
Maar ja… Waarom juichten de Duitsers dan niet bij de gaskamers? Of deden ze dat wel? Ik weet het niet.
Misschien voelden ze geen schuldgevoel. Als dat waar is vraag ik me af hoe dat kan. Volgens mij komt het door de nazi-ideologie. De kern van het nazisme is de rassenleer die leert dat het blanke ras het beste ras is. Superieur. En het Joodse ras vonden ze totaal verdorven. De totale vernietiging van de Joden vonden de nazi’s eerder noodzakelijk dan vreugdevol. Die vernietiging wilden ze daarom zo efficiënt mogelijk aanpakken. Dus gaskamers. Je stopte er leven in, er kwam dood uit. Geen nazi kon zich een held noemen. Er was geen Joods leger. Je pakte Joden op, hele families, en doodde ze meteen of bracht ze naar de kampen voordat ze vergast werden. Industriële vernietiging.
Ach ja. Dood geeft zeker vreugde, en misschien is het toch wel zo dat haat ook vreugde opwekt. Ik heb in het verleden zeker mensen gehaat. Dat waren mannen die mijn vriendin hadden verleid. Maar die haat verdween op het moment dat ik een nieuwe vriendin vond. Een van de minnaars van een vriendin (op wie ik nog verliefd was) stierf twee weken nadat ze waren getrouwd. En toen was ik niet blij, maar voelde ik me op een of andere manier schuldig en was verward.
Joost mag weten waarom. Ik geneerde me voor mijn vreselijke gedachten die ik had gedacht. De lust om feest te vieren had ik absoluut niet; het verdriet wat mijn ex over mijn vijand had ervaarde ik als straf.
Nou ja, maak dat maar niet algemeen bekend. Schuld en boete. Ik snap er eigenlijk helemaal niks van. Liefde is erg, maar schuldgevoel is nog erger. En de boete is of te hoog of te laag maar nooit goed. Ik raad iedereen aan alle gevoelens daaromtrent zo veel mogelijk te verdringen. Met een beetje oefenen lukt dat best. Gevoelloze mensen zijn volgens mij de aardigste.
Ik groet je. Het was prettig om je te zien, want hoewel jij jonger bent dan ik, zie ik er beduidend jonger uit, vind je niet?
Jij doet aan sport en ziet nog met twee ogen, ik ben bijna blind (macula) en constant depressief. Goed van mij hè? We zien elkaar weer snel, vermoedelijk op een begrafenis of crematie, want het gaat nu hard.
Groet,
Theodor
Kort verhaal
Bordje
“Kom je eten?’’ riep ze naar boven.
Hij antwoordde niet.
“Wil je alsjeblieft komen eten?’’
Ze hoorde dat hij op zijn computer een of ander spel aan het spelen was.
Terwijl ze de trap opliep riep ze het nog een keer: “Wil je alsjeblieft aan tafel komen. We gaan eten.’’
Hoeveel druk moest ze op hem uitoefenen? Als hij niet wilde eten, waarom hem dan dwingen? Hij had het uiteraard nu moeilijk. En zelf had ze ook weinig honger. Maar het was toch zaak om juist op dit moment goed voor hem te zorgen. Trouwens, ze moest zichzelf ook in de gaten houden en goed eten. Ze moest sterk zijn en het huishouden niet laten verslonzen. Discipline. Al zonk de moed haar in de schoenen als ze daaraan dacht. Er was een onzichtbare hand die haar tegenhield in alles wat ze wilde doen.
“Kom alsjeblieft eten, Albert.’’
Ze stond nu vlak voor zijn kamer. De deur stond open. Ze zag hem. Hij had een koptelefoon op. Hij zag haar maar reageerde niet.
“We gaan eten.’’
“Geen honger.’’
“Je moet eten.’’
“Eerst dit…’’
“Nee, we gaan nu aan tafel!’’
Hij gaf geen antwoord meer. Ze wilde hem het spelen verbieden. Maar moest dat nu? Hij was zestien, dan verbied je niet meer zo makkelijk. Ze kon een bordje met eten naast zijn computer zetten. Maar hij zou het onaangeroerd laten.
“Kom je dan beneden zitten? Dan hoef je niet te eten. Gewoon aan tafel zitten…’’
Ze zag zijn vingers over het toetsenbord bewegen, legde haar hand op zijn schouder, merkte aan een kleine beweging met zijn hoofd dat hij niet uit zijn concentratie gehaald wilde worden en ging weg.
Ze ging aan tafel zitten met haar eigen bordje. Haar telefoon voor zich. Ze las alle berichten nog eens door. Het waren er veel. Ze zetten hartjes waar ze kon en merkte dat het onmogelijk was om te eten. Ze had al die lieve berichtjes niet moeten lezen.
Ze schepte hun maaltijden in een bakje en zou wachten tot het koud was alvorens het in de koelkast te zetten.
Waar was de afstandsbediening van de tv?
Zo vond hem in de bank tussen de kussens en werd kwaad op het ding en wilde het stukgooien. Maar ze hield zich in.
Opeens stond Albert in de kamer.
“Wil je eten?’’ vroeg ze.
Hij schudde zijn hoofd.
“Wat wil je dan?’’
“Op die bank zitten.’’
Hij wachtte haar antwoord niet af, maar zette zich naast zijn moeder en liet zijn hoofd even op haar schouders rusten.De column van Koos




