Lieve D.,
De wereld maakt mij moe. Dat komt omdat ik regelmatig met mijn vergrootglas over de aardbol ga. Er zijn teveel oorlogen. Volgens Chat zijn het er dertien. Uiteindelijk kom ik bij Nederland. Klein landje, net als Israël. Maar wij zijn niet in oorlog. Maar als ik met mijn vergrootglas langs de Nederlandse velden en wegen ga, zie ik onvrede, woede, sacherijn. Ik hoor, als ik mijn oorhoorn in mijn oor boor, gescheld, polarisatie, “Free Palestine,” “Joden plegen genocide,” “Flikker dat buitenlandse geteisem de grens over.’’
Zo raak ik oververmoeid, want ik kan er niet van slapen. Nitrazepam werkt al lang niet meer, temazepam eet ik als dropjes, oxazepam haalt mijn angst niet weg en zolpidem zorgt ervoor dat ik met wijd open ogen naar het plafond staar terwijl ik zelf het idee heb in een deinende boot te zitten. Ik wil twee zachte armen om me heen, zing ik zachtjes. En ik weet niet waar die woorden vandaan komen, maar ik wil die armen wel.
Ik ben de wereld moe - en ook dat is een gevecht.
Heb ik nu een voldoende analyse van alles gegeven, D.?
Uiteraard weet ik dat jij mij twee standpunten kwalijk neemt. Ik heb geschreven dat democratie en vrijheid niet samengaan en dat democratie en gelijkheid ook niet van elkaar houden. Jij verbindt daar de conclusie aan dat ik niet van democratie zou houden. Dat klopt niet helemaal. Ik denk dat democratie de enige zweep is om mensen op een simpathieke manier rustig te houden. “Je hebt mogen stemmen!’’ Maar van liefde is er tussen mij en democratie geen sprake. Democratie en ik verhouden zich tot elkaar als twee welwillende buren. We zijn aardig voor elkaar, maar hebben weinig met elkaar te maken. Ik ben een anarchist die koloniaal is opgevoed. Misschien komt het daardoor dat ik wat dubbelzinnig sta tegenover de democratie. Ik vind het een systeem dat hypocrisie heeft ingebouwd. Dat komt omdat je concessies moet doen waar je eigenlijk geen zin in hebt. De meerderheid is overeengekomen dat ik meer belasting moet betalen. Niet mee eens, dus ik probeer zo min mogelijk te betalen, dus ik lieg wat over posten. De meerderheid heeft besloten dat ik achter Europa moet staan. Okee, dat doe ik dan. De meerderheid heeft besloten dat niet helemaal zelf mag beslissen over abortus of euthanasie. Daar hou ik me dan maar aan. De meerderheid heeft besloten dat religieuze onderwijsinstellingen ook subsidie van de overheid krijgen. Tja, ik leg het af. Democratie vergt een onmenselijke zelfbeheersing omdat je beheersen niet des mens is. We zijn gedresseerde apen, D. Als we maar mogen neuken, eten en drinken. Dan heb je geen vrijheid meer nodig. En ook geen democratie, D. Ja, je hebt voor enige beschaving democratie nodig, daarom ben ik democraat. Maar veel beschaving maakt ons zwak. Kijk maar naar autocratische landen. Die zijn onbeschaafder maar winnen van ons. Een land als Nederland dat beschaafd wil zijn en blijven, moet leren met zijn democratie de mindere te zijn van andere landen. De komende honderd jaar zullen we steeds meer Chinese trekken krijgen. Ik heb ze al.
Ach D., we moeten ons niet groter voordoen dan we zijn. Maar zeg dat maar eens tegen de mens. Overigens denk ik vaak dat de mens zichzelf liever vernietigt dan dat hij leven wil. Hij gelooft in een hiernamaals om een excuus te hebben de ander uit te roeien.
Hoe vind je trouwens mijn rol als dominee? Een familielid van mij, van grootmoeders kant, was dominee in Indië. Hij maakte overal kinderen en ik denk dat ik daarom van My Heritage, waar ik mijn genenpoel heb laten onderzoeken, weleens berichten krijg in de trant van “Merapi Boem Koko, achternicht in de vijfde graad.”
Ach ja, ik verwacht altijd het bericht van My Heritage: “ Koko Doeng Apopokohoppo, broer.” Of: Adinda Tjon a Boeng. zuster.’’ Of “Ans de Jong, dochter.” Ik laat het hierbij. Waar geniet jij van, op jouw leeftijd? Ik van twee zachte armen om me heen. Hoe kom ik toch aan die zin?
Liefs,
Theodor.
Kort verhaal
Kiezen
“Maar ik ben de vader,’’ zei hij.
“Ja, en ik de moeder… Je kan mee.’’
“Canada is de andere kant van de wereld.’’
“Canada heeft het werk dat ik wil.’’
“Er zijn overal in Europa universiteiten. En ook hier in Nederland.’’
“Hier is geen geld voor mijn onderzoek. In Canada wel. Daar kan ik werken aan wat ik als mijn levenswerk beschouw.’’
“En ik dan?’’
“Ik kan drie keer per jaar een week terugkeren met ons kind, elke vier maanden. En als jij dat ook doet, plus de zomervakanties, dan lijkt het me niet zo’n probleem. We zien elkaar misschien in totaal 10 weken per jaar… Is niet veel, maar toch…En jij mag ook vier of acht maanden voor ons kind zorgen als je dat wil…’’
“Dan hebben we toch geen verhouding meer? Gaat liefde niet voor?’’
“Zegt de vader van mijn kind… Het is mijn levenswerk. Ik kan daar belangrijk onderzoek doen. Is jouw onderwijsbaan jouw levenswerk?’’
“Je bent dertig en zwanger… ‘’
“Precies, en ik kan belangrijk werk doen in Canada. Ga met me mee. Je wist trouwens van begin af aan dat dit eraan zat te komen.’’
“Met je mee…. niet zo makkelijk, en ik… Heb ik niets te vertellen?’’
“Nee… De keuze is definitief. Je gaat mee of je blijft thuis.’’
“Maar onze verhouding dan…’’
“Die hoeft niet over te zijn… als je meegaat.’’
“Ik… Ik… Je weet, ik… wil…gewoon neuken met jou als ik dat wil…En als…Ik bedoel, als jij daar bent en ik hier, dan blijft onze verhouding toch niet goed?’’
“Dat ligt aan jou. Wil je het uitmaken, ook goed.’’
“Hoe kan je dat zo zeggen?’’
“Met mijn mond! Verdomme, verdomme! Het is zo eenvoudig. Als jij een prachtbaan had gekregen in de Verenigde Staten en ik zat hier op de middelbare school les te geven, dan was ik met jou meegegaan. Zonder morren.’’
“Maar ik kan geen kant op.’’
“Je begrijpt de discussie niet. Ga met me mee.’’
“Als ik hier blijf gaat onze verhouding dus uit.’’
“Dat ligt aan jou. Wil je me dan niet trouw blijven of zo?’’
“Misschien is het dan beter om uit elkaar te gaan. Maar ik hou van je, en je krijgt een kind…’’
“Moet ik dan naar jou luisteren?’’
“Nou nee, maar… Wat moet ik daar doen in godsnaam?’’
“Ga je mee of niet?’’
“Ik ben onzeker. Ik ben onzeker over het vaderschap en dan ga jij weg… Ik heb het idee dat onze verhouding ten einde loopt…’’
“En wat dacht je van mij? Ik moet een kind baren, ik ga jaren weg, ik heb een vriend die niet weet of hij van me houdt en die nog in een man-vrouw-patroon vast zit alsof het 1950 is.’’
Hij probeerde haar hand te pakken.De column van Koos
'Twee zachte armen om me heen' is een regel uit de jaren tachtig-hit 'Ik voel me zo verdomd alleen', gezongen door Ciske de Rat/Danny de Munk. Mogelijk kom je er op die manier aan.