Solidariteit

De leugen loopt met ons weg

Lieve M.,

(fragment)

In je brief (ik weiger het woord mail te gebruiken!) kwam ik opeens het vijflettergreperige woord ‘solidariteit’ tegen.

Dus je wilt met sommige mensen ‘solidair’ zijn? Nou mooi. Met wie precies? En hoe ziet die ‘solidariteit’ er dan precies uit? Ga je als een koe achter andere koeien aanlopen? Wat helpt jouw solidariteit? Ik zal het je vertellen: dat andere lui van jouw club kunnen zien dat je aan hun kant staat, maar de mensen om wie het zou moeten gaan, helpt het geen zier. Die weten het niet eens. Solidariteit - door de lengte van het woord lijkt het heel wat, maar het is een grote kartonnen doos in geschenkverpakking met lucht. Het is goedkoop, en de stroperige moraal die je er gratis bij krijgt heeft de substantie van een emmer kots en de odeur van paardendrollen waar een varken over geürineerd heeft. Ik koop niks voor jullie ‘solidariteit.’ Ik weet dat er bij jou geen antisemitische geur aan zit, maar je begeeft je wel in een omgeving waar besmetting met antisemitisme levensgroot is.

Solidariteit heeft zoiets gemakzuchtigs. Je loopt maar mee, dan ben je een meeloper, je schreeuwt maar mee, en dus ben je een schreeuwlelijk, en oh oh, wat is het allemaal mooi en gezellig, en wat voelen we ons allemaal verbonden met elkaar. Ja, de lieden met wie je je nu ‘solidair’ voelt, pakken je straks op, stoppen je in een kerker, martelen jou en je kinderen en hangen je ten slotte op en kijken verlekkerd toe terwijl het bloed uit je oren, neus mond en tenen druppelt; de hangop van de dood. (En anders hebben ze mij wel opgehangen.)

De geschiedenis is geen medicijn waardoor we helderziend kunnen worden; soms rijmt het verleden op wat we nu meemaken, soms is het een spiegel waarin we onszelf maar beter niet kunnen bekijken, maar altijd bestaat het uit een reeks vergissingen, ongelukkige samenlopen van omstandigheden en verkeerd begrepen woorden. (Zoals ‘solidariteit’.) We zijn het product van misverstanden. Maar loop gerust mee, loop maar mee met broeders en zusters die onze broeders en zuster niet zijn en zwaai maar met het vendel dat niet eens onze vlag is en doe dat in het besef dat je aan de zogenaamd goede kant van de maatschappij staat, logischerwijs sta ik dan aan de verkeerde kant. Het maakt niks uit. Ik ken mensen die Mao bewonderden, ze kregen goede banen; ik ken aardige naïevelingen die de RAF iets geweldigs vonden (waaronder ik) en die riepen “Uw rechtstaat is de onze niet”! Ze zijn nog tamelijk goed terechtgekomen. De mensheid is ‘solidair’ met vernietiging. Ik moet nu stoppen want ik loop mee met een demonstratie voor De Leugen.

(…)

Liefs, Theodor

Kort Verhaal

De reis

Hij reisde met de trein naar Parijs, stapte op Gare du Sud over op de trein naar Limoges en vond vrij gemakkelijk het Ibishotel. Hij ging op bed liggen en keek op zijn telefoon waar hij de volgende dag moest zijn en hoe hij daar moest komen. 
“Waarom doe ik dit?’’ vroeg hij zich af.
Hij kon het antwoord niet goed formuleren. Het was de behoefte iets te doen.
Na het ontbijt ging hij op pad. Hij besloot te wandelen.
Na een uurtje lopen was hij er.
Hij vond het vreemd dat het zo’n  mooie dag was. Hij rook de bloemen en was verbaasd over de vrolijkheid van sommige boeketten.
Hij had niks bij zich, want dat vond hij onzin.
Opeens stond hij voor het eenvoudige graf met haar naam. De twee boeketten - van een tehuis en van de buren -  waren nog vrij vers wat niet zo heel vreemd was, want de begrafenis had nog geen week geleden plaatsgevonden.
Hij keek naar haar naam, toen om zich heen, daarna nog een keer naar haar naam en zei: “Hier ben ik.’’ 
Het was een stomme zin. 
“Dacht ik nou echt het hiermee goed te maken? Doet dit bezoek iets aan… aan de schuld die ik voel? Ben ik minder laf nu ik hier sta?’’
Hij bekeek de bloemen en voelde de behoefte om de steen aan te raken en haar naam te aaien en zelfs te kussen.
“Nee, dat gaat te ver. Dat is idioot.’’
Hij wilde weg en hij wilde blijven. Hij boog zich, aaide de steen en liep weg.
De zon verwarmde zijn gezicht en hij rook weer die bloemen. Toen hij de uitgang in het zicht kreeg draaide hij zich om en besloot terug te lopen.
“Ik wil toch zeggen dat het me spijt,’’ zei hij, “Omdat ik te laat beseft heb dat ik de verkeerde beslissing heb genomen. Ik had niet moeten weglopen. Ik had bij je moeten blijven. Ik heb je in het ongeluk gestort.’’
Hij wilde weer haar naam van steen kussen, maar dat kwam hem voor alsof hij dat niet had verdiend.
“Alles is te laat. Ook dit gesprek. Ik had naar Frankrijk moeten gaan. Ik had je moeten opzoeken. Dat had makkelijk gekund. Maar ik durfde niet. Weet… Ik wil dat je weet… weet, wéét dat ik ook niet gelukkig ben geworden. Ik heb het wel geprobeerd, maar het lukte niet. Ik ben echt niet gelukkig…’’
Hij boog zich naar de steen.
“Het is idioot, maar ik zeg het toch… Ik hou van je.’’ Z’n lippen waren op nog geen twintig centimeter van haar naam. Maar er kwamen mensen aan.
Hij draaide zijn rug naar hen toe en liep weg.
De reis was mislukt. Totaal mislukt.

De column van Koos

Ik heb het geprobeerd toen ik jong was maar boeken kan je niet eten.