Theodor, je bent dat boek over je ouders al begonnen (lees ik). Nu nog fijnslijpen; komaan, dat kun je! Trouwens wat een meer dan verhelderend gesprek met Roelof Bouwman op/in Wynia's Week.
Ik raad het iedereen aan en vooral de krachtige passages over (hedendaagse) literatuur, die volledig is gefeminiseerd en huppelt van falende inlegkruisjes tot stilgeboren kindjes, nare mannelijke geliefden of haatdragende lesbo's, het vrouwelijk lichaam en haar/het/zijn verwaarlozing etc.etc. Of 't klimaat, de dreiging van het fascisme, Trump (Trump Trump) etc.
Ja, ik ben oud genoeg om te weten hoe lang geleden iedereen naar de ,,erkende boekhandel'' rende voor de nieuwe Hermans of Reve of Mulisch, razend nieuwsgierig de (meestal vrijdagse) boekenbijlagen (die had je toen nog en lekker dik en uitgebreid) opsloeg om de recensies te lezen, in de kroeg erover praatte etc.etc. Nu kijkt iedereen op zijn telefoontje, spreekt in halfafgemaakte zinnetjes over kattenfilmpjes en sterrenliefdes etc. Jammer. Maar voorgoed voorbij, die kwaliteitsopwinding.
Ook van zekere leeftijd herken ik dat somberen wel. Vooral als er bijna elke week een rouwkaart de brievenbus ligt. Gelukkig heb ik iemand naast mij die elke keer weer zegt: ‘Kom op meisje, je kunt nog lang genoeg dood zijn’.
Prachtig interview met Roelof Bouman. Wees niet zo streng voor jezelf Theodor!
Zelden zo’n mooi en integer mens gezien, die zo prachtig kan schrijven.
Hey Theodor, geef niet op en laat je niet op de kop zitten door de klap van die deugers bij het Parool en die saaie uitgeverijen die klimaat literair willen uitgeven.
Je hebt bijzondere kwaliteiten, bent een gevoelige, heel goede schrijver. Geloof er ajb zelf in, ik geloof net als veel lezers in jouw schrijverschap. Je bent een voorbeeld voor mij. Dagdag, veel sterkte!!
Wat weer een prachtig stukje proza. Heb tranen in mijn ogen van de melancholie ( jouw herinneringen aan al die mensen die nu dood zijn en de liefde) én van het lachen om de mop van Frits B.
Theodor, Ik vind je echt het sterkst als je over de liefde schrijft. De liefde voor je ouders, je kinderen, en je hondjes, maar het meest nog de liefdes die verloren gingen. Ik merk dat je somber bent de laatste tijd. Hopelijk kikker je een beetje op van het feit dat veel van je lezers erg op je zijn gesteld.
Mijn definitie van schrijven is het vooral herkenbaar en toegankelijk vastleggen van gevoelens. In die zin bent u een groot schrijver, meneer Holman. Dat is geen compliment maar een vaststelling.
Moeders, tweede generatie. Net HET boek van Marcia van Gelderen gelezen. Het gaat vooral over haar moeder die net als uw moeder zwaar gehavend uit de oorlog is gekomen.
Of het nu Jappen of Duitsers waren dat maakt niet uit, ze laten hun schaduw na tot vandaag, diep in onze hoofden en harten. Spreek me er niet van.
Hoe ik mijn moeder vermoordde, het boek, wat heb ik daar van genoten. Ik zal het nooit vergeten. Mijn geliefde en ik lazen passages aan elkaar voor. De tranen welden regelmatig op en dan weer was het zó humoristisch. Ga vooral door met schrijven, Theodor. U heeft zo veel meer fans dan u waarschijnlijk vermoedt.
Theodor, je bent dat boek over je ouders al begonnen (lees ik). Nu nog fijnslijpen; komaan, dat kun je! Trouwens wat een meer dan verhelderend gesprek met Roelof Bouwman op/in Wynia's Week.
Ik raad het iedereen aan en vooral de krachtige passages over (hedendaagse) literatuur, die volledig is gefeminiseerd en huppelt van falende inlegkruisjes tot stilgeboren kindjes, nare mannelijke geliefden of haatdragende lesbo's, het vrouwelijk lichaam en haar/het/zijn verwaarlozing etc.etc. Of 't klimaat, de dreiging van het fascisme, Trump (Trump Trump) etc.
Ja, ik ben oud genoeg om te weten hoe lang geleden iedereen naar de ,,erkende boekhandel'' rende voor de nieuwe Hermans of Reve of Mulisch, razend nieuwsgierig de (meestal vrijdagse) boekenbijlagen (die had je toen nog en lekker dik en uitgebreid) opsloeg om de recensies te lezen, in de kroeg erover praatte etc.etc. Nu kijkt iedereen op zijn telefoontje, spreekt in halfafgemaakte zinnetjes over kattenfilmpjes en sterrenliefdes etc. Jammer. Maar voorgoed voorbij, die kwaliteitsopwinding.
Ook van zekere leeftijd herken ik dat somberen wel. Vooral als er bijna elke week een rouwkaart de brievenbus ligt. Gelukkig heb ik iemand naast mij die elke keer weer zegt: ‘Kom op meisje, je kunt nog lang genoeg dood zijn’.
Prachtig interview met Roelof Bouman. Wees niet zo streng voor jezelf Theodor!
Zelden zo’n mooi en integer mens gezien, die zo prachtig kan schrijven.
Wat mooi dat je zo iemand naast je hebt.
Hey Theodor, geef niet op en laat je niet op de kop zitten door de klap van die deugers bij het Parool en die saaie uitgeverijen die klimaat literair willen uitgeven.
Je hebt bijzondere kwaliteiten, bent een gevoelige, heel goede schrijver. Geloof er ajb zelf in, ik geloof net als veel lezers in jouw schrijverschap. Je bent een voorbeeld voor mij. Dagdag, veel sterkte!!
Dank je. Fijn om te horen
Mooi, ontroerend…
Je bent zo’n sympathieke man Theodor, die stukjes schrijft die openhartig zijn, melancholiek, en die raken.
Ik wens je toe dat je wat minder mistroostig kunt zijn.
Mistroostig is wel een heel mooi woord. Dan is het al wat minder erg om het te zijn.
Wat weer een prachtig stukje proza. Heb tranen in mijn ogen van de melancholie ( jouw herinneringen aan al die mensen die nu dood zijn en de liefde) én van het lachen om de mop van Frits B.
Dank jeTheodor
Wat een fijne reactie
Theodor, Ik vind je echt het sterkst als je over de liefde schrijft. De liefde voor je ouders, je kinderen, en je hondjes, maar het meest nog de liefdes die verloren gingen. Ik merk dat je somber bent de laatste tijd. Hopelijk kikker je een beetje op van het feit dat veel van je lezers erg op je zijn gesteld.
Mijn definitie van schrijven is het vooral herkenbaar en toegankelijk vastleggen van gevoelens. In die zin bent u een groot schrijver, meneer Holman. Dat is geen compliment maar een vaststelling.
Moeders, tweede generatie. Net HET boek van Marcia van Gelderen gelezen. Het gaat vooral over haar moeder die net als uw moeder zwaar gehavend uit de oorlog is gekomen.
Of het nu Jappen of Duitsers waren dat maakt niet uit, ze laten hun schaduw na tot vandaag, diep in onze hoofden en harten. Spreek me er niet van.
Hoe ik mijn moeder vermoordde, het boek, wat heb ik daar van genoten. Ik zal het nooit vergeten. Mijn geliefde en ik lazen passages aan elkaar voor. De tranen welden regelmatig op en dan weer was het zó humoristisch. Ga vooral door met schrijven, Theodor. U heeft zo veel meer fans dan u waarschijnlijk vermoedt.
Zo gaat dat inderdaad...
Ja…
Bedankt weer voor je mooie column. Zo vindt je ze tegenwoordig niet meer! Misschien een idee om ze te bundelen als je er genoeg hebt gemaakt???
Ik hoop dat mijn uitgever er een boek van maakt. Hij moet het wel een boek waard vinden v
En anders een andere uitgever zoeken die de waarde er wel van ziet? De wereld begint pas na het P… hoor!! 👍