Frontchirurg
Aflevering 5: Voor het zingen het graf in
Lees voor een goed begrip eerst de vier tot nu verschenen afleveringen van Frontchirurg
Aflevering 5.
De Viersterren Big keek naar de Margareth, die zo diep onder narcose was dat ze de dood al een hand kon geven, en vroeg aan mij: ‘’Kan ze nog dood?’’
‘’Voor het Oekraïense leger doe ik alles!’’
Hij was even verward en geschokt.
‘’Ik bedoel,’’ zei hij, “kan ze nog dood?’’
‘’Dat ze sterft is bijna gelijk aan dat ze blijft leven.’’
‘’Maar wat zijn de kansen dat ze blijft leven?’’
‘’Even groot als de kansen dat ze sterft.’’
‘’Mooi,’’ zei hij, ‘’dan redt ze het wel.’’
‘’Ja… of nee.’’
Zijn ogen keken begerig naar mijn schort met bloed.
‘’Ik zal zorgen dat ze naar Kyiv gaat,’’ zei hij en draaide zich om en vertrok. Vermoedelijk ging hij zijn verdriet zoeken.
Mail aan mijn vadermoeder:
‘’Dit is je dochter. Hier twee pakken. In het kleine pak zitten een paar handgemaakte dassen en een bloesje voor je vrouw. In het grote pak zitten allemaal zaken voor een Oekraïense familie die het binnenkort bij je komt ophalen. Hier gaat het goed. Ik hoop met jullie ook. Mijn vurige hoop is dat jullie de dassen en het bloesje mooi vinden. Oekraïens borduurwerk. Tot in Amsterdam.’’
Margareth kwam een keer naar me toe met onder haar arm iets dat leek op een ordner, stormde ons veldhospitaal binnen en zei tamelijk paniekerig tegen mij dat - naam onverstaanbaar, maar iets met ‘Irina’ - zou komen.
Even later stapte de Oekraïense staatssecretaris van gezondheidszorg, mooi afgekleed in een kogelvrijvest en een heuse helm, de operatiekamer binnen, waarvan ze - zo bleek achteraf - dacht dat het een wachtruimte was. Ze zag een paar lijken, waaronder dat van een kind, en een ingedeukt hoofd en viel uiteraard flauw, waar ik behoorlijk kwaad om werd, want dan gingen de politici toch weer voor de gewone soldaten. Ik vloekte haar dan ook bij bewustzijn.
Duizend excuses. Of ik een schone onderbroek voor haar had want ze had ook in haar broek geplast.
Ik dronk een kop koffie met haar, vertelde wat over het front en zij luisterde gespeeld aandachtig vermoedelijk uit angst om weer flauw te vallen.
Zij legde uit dat ze door de president zelf was gevraagd om staatssecretaris van gezondheidszorg te worden, dat ze zich moest bekommeren om een goede medische verzorging zowel binnen als buiten het front, maar dat haar voornaamste taak was om geneesmiddelen te vinden in binnen- en buitenland.
Ik knikte terwijl ik met duim en wijsvinger over mijn kin streek, uitdrukkend: ‘’Bijzonder interessant.’’ Zou ze verdomme niet merken dat ik kogels uit schedels, dijbenen, schouders, kelen en borsten te halen had en dat ik de doden moest oplappen zodat ze netjes in hun kist gevouwen konden worden?
Ondertussen zat Margareth - die ook gekleed was in een kogelvest en een helm - nu eens op een stoel, dan weer liep ze om ons heen, wat de indruk gaf dat we geregisseerd waren door een Poolse operaregisseur in de opera “Khvoryy”wat zoveel betekent als “De Zieken”
Rolverdeling:
S. is de Staatssecretaris van. Gezondheid. Zij moet vooral zorgen dat de artsen aan het front niet zeuren,.
M. is Margareth, hoge functie door corruptie. Waait met alle winden mee.
G. is De generaal - die komt straks binnen, even geduld nog. Is op alles geil dat op een vrouw lijkt.
A. is de Apotheker. Geniet elke dag van ander snoep.
Dat ben ik.
Het orkest zet na de ouverture in en dan:
S: Ik heb gekeken in de boeken,
want die moet ik onderzoeken.
Het lijkt of er soms medicijnen
Zomaar in het Niets verdwijnen…
I: Tekorten! Tekorten!
We schreven honderden rapporten
We hebben hier tekorten, tekorten.
S: Ik las ze telkens weer
En dan gaven wij er meer.
Wij krijgen medicijnen uit het buitenland
En die krijgt u, precies zoals gepland.
M (alsof ze het gesprek vervelend vindt):
Wie wil er een lekker kopje thee?
(herpakt zich)
Maar het is waar: de tekorten vallen hier niet mee.
(Entree Apotheker. Zwaar onder invloed van een of ander middel)
A: Hey ho, hey ho
Ik vind het leven zo!
En daarna weer eens zo!
En heel vaak maar zo zo!’’
I: Ah, daar is de apotheker.
Nu zijn wij ons leven niet meer zeker.
S (lacht oprecht): Wat ik hier leer
Dat is, dat hier de sfeer,
Heel vrolijk en dus goed is…
I: Terwijl er heel veel bloed is…
A: En kijk, wie hebben we daar?
Is dat niet de staatssecretaar.
We kunnen heel slecht helpen.
We kunnen bloed een beetje stelpen.
Maar aan alles is gebrek.
Medicijnen zijn hier zeer in trek.
Net als een mooie vrouw
Als medicijn tegen de rouw
M: Hahaha! Hahaha! Ik lach…
I: Waarom?
M: Omdat elke dag… Eh… Hopen wij op medicijnen
Tegen allerhande pijnen.
Mevrouw, de staats, heeft u het in de gaten?
We hebben vooral behoefte aan opiaten…
(Entree Generaal.)
G: Al na het vroege ontwaken
Droom ik nog van doden maken.
De vijandelijke dodentent is vol.
Maar verdorie, ik schiet vol.
Ik zie een vrouw, met borsten vol.
Mevrouw, ik ben van u vol.
Mijn leven is gevuld maar nog niet vol.
Kom bij me, en ik pomp u vol.
M: Biggie Big, ik zeg het maar klip en klaar
Deze mevrouw is de Staatssecretaar.
G: En ik speel, in dit oorlogsverhaal
De rol van oorlogsgeneraal.
Mevrouw, geef ons medicijnen!
En daarna, nog meer medicijnen.
En dan: medicijnen, medicijnen!
Ik heb gezegd
En het verstandig uitgelegd!
*wordt vervolgd-
Mededeling aan de lezers: Ik zie aan de “stats” dat er een verval is in het aantal lezers, maar daar trek ik me niets van aan. Ik ga door tot het af is of ik niet meer weet hoe het verder moet.
Groeten uit Italië,
Theodor