Frontchirurg
Aflevering 21, Brief en boodschap
21
En toch ging ik maar naar mijn altijd opgewonden psychiater, want ik had behoefte aan iemand die niets terugzei. Ik wilde hem al mijn problemen voorleggen, want mijn hoofd was een oorlogsgebied geworden. Een oorlogsgebied in een oorlogsgebied is verre van een vakantiebestemming.
‘’Hoezo?’’ vroeg hij.
Ik legde hem mijn problemen voor zoals een hond de weggegooide tak weer aan de voeten van zijn baas legt.
Ik vertelde hem vooral hoe ik mijn vader had zien hangen en dat ik zijn briefje op de keukentafel had gevonden dat aan mij was gericht en waarvan mij vooral de laatste zin bijstond: “”Laat dit niet aan je moeder lezen dus eet dit op!’’
Eet dit op! Dat uitroepteken waarin ik onmiddellijk angst herkende. Het rook naar bloed en toch was het lief.
Uiteraard heb ik het briefje opgegeten en een nepbrief voor mijn moeder geschreven. Loog ik tegen mijn moeder, of loog mijn vader in die brief?
De echte brief smaakte bitter.
Psychiaterman kon zich niet beheersen en vroeg toch: ‘’Wat stond er in dat briefje van je vader?’’
‘’Het geheim,’’ zei ik.
En daar liet ik het bij.
‘’Nee,’’ zei ik daarna tegen hem, ‘’vandaag niet.’’ Ik schoof zijn hand van mijn borst.
En ik verliet zijn therapieruimte.
-
Ik heb vaak over de dood nagedacht. Maar ik begreep al snel dat je er niet over kon nadenken. Je kon er alleen bang voor zijn. Maar had je doodsangst, dan wist je dat je leven je lief was. Dan deed je zinvolle dingetjes, leuke dingetjes, gekke dingetjes, lekkere dingetjes, stomme dingetjes, slimme dingetjes… Je redde eens een leventje, je dronk je eens een dronkenschapje, je naaide je baasje en werd genaaid door de mooiste. Dingetjes die soms zo fel in het zonlicht stonden dat je wel de schaduw moest opzoeken.
Margareth doodde de psychiater met een op een Rus buitgemaakt 9 mm Pistool Makarov, een dienstwapen uit 1951. Door het gehele Rode Leger gebruikt. Kijk maar op Wikipedia.
De psychiater werd uit de therapieruimte weggehaald en vlakbij het vijandelijk front neergelegd en daar in brand gestoken. Hij zat niet in de vrachtwagens met de lijken die naar ons veldhospitaal werden gebracht.
-
Margareth was op een camera vastgelegd.
De psychiater was blijkbaar paranoïde.
Terecht. Bij de Oekraïense geheime dienst bekeken ze waarschijnlijk hoe hij en ik de liefde bedreven. Goddank had ik het met hem niet over mijn moeder gehad. Alleen over mijn vader. Ze konden me ook zien huilen. En hoe ik schuldgevoel onder woorden probeerde te brengen. En hoe ik ook niet wist waar ik het zoeken moest. En hoe ik onverschilliger werd tegenover de dood.
Margareth moest hem wel doden.
Hij stond aan de foute kant, wat de goede kant was. Hij verraadde de goeden, maar pikte mee van de fouten. Hij had iedereen (behalve mij) al in het verderf gestort. Waarom deed hij dat? Ik dacht aan het getatoeëerde kruis op zijn rug. Hij was gelovig, had hij mij verteld. Ach ja, de satan heeft ook volgelingen; de meesten daarvan zijn trouwens psychiater weet ik.
Margareth was door hem verraden maar wist door haar Vier Sterren Big een paar uur uit handen van de Militaire Politie te blijven. Ze ging met Big naar bed, legde een brief op zijn bureau waarin stond dat ze een brief had verstopt waarin ze alles onthulde (behalve mijn rol, trouwens), stal dat pistool van de generaal en bezocht mij voordat ze de psychiater ging doodschieten en zei: ‘’Hier, dit is een brief. Daar staat alles in. Alles. Alle routes, alle contacten, alles wat we hebben gedaan. Als ik dood ben, is dit je vrijbrief. Je kunt hier iedereen mee aan de hoogste boom hangen.’’
‘’Waarom krijg ik die brief?’’
Margareth was even stil (dat zie je vaak in films als er iets belangrijks gezegd gaat worden, maar je leest het ook vaak in boeken) en zei toen: ‘’Ik hield van jou en ik hield van je moeder. Maar waar hield ik van? Jullie beiden wisten mijn begeerte op te wekken, zoals mijn Big dat ook kon. Begeerte is geen liefde, maar wel familie. Jullie leerden mij dat elk gevoel liefde is. Ik had geen gevoel, maar zoals begeren liefde is, is strijdlust liefde, is over een stafkaart hangen en beslissen welke heuvel moet worden ingenomen en dat dat vijf of tien mannen mag kosten, een vorm van liefde. Liefde is beslissingen nemen en daar zeker of onzeker over zijn.
Alstublieft.
Liefde is naar de dode jongens en meisjes kijken en niet proberen te ontdekken waar je gevoel zit, omdat het je niks doet.
Alstublieft.
En tot slot heb ik ontdekt dat verraad ook liefde is. Zoals het gebruik van opiaten liefde is. Oh, mijn chloroformdromen waren zo mooi. Vechten met MDMA was misschien wel het grootste avontuur in mijn leven. En misschien wordt dat ook wel weer een groot avontuur.’’
Ze keek me aan.
Stond op.
Kuste me.
En zei: ‘’Tot ziens.’’
Daarna liep ze naar de psychiater.
Ik stak de brief in m’n tas.
Nadat ze de psychiater had doodgeschoten, was ze rustig naar buiten gelopen, had een Jeep gepakt en was naar het front gereden. Daar had ze een mitrailleur van een jongen gepakt en was naar de voorste linies geslopen, steeds meer naar voren, naar voren, nog iets meer naar voren.
‘’Wat doe je, godverdomme?’’ had iemand geroepen. Margareth stapte op een bermbom.
Een jonge luitenant had haar naar een kuil gebracht en gewacht. En twee uur later lag ze bij mij op de operatietafel. Beide benen lagen er half af, alsof die afscheid wilde nemen en zelfstandig verder wilde lopen.
Het doorzagen van een been duurt enkele seconden.
In die paar seconden kan zich een leven in je kop afspelen.
‘’Red haar.’’ zeurde haar generaal. Hij schreeuwde tegen mij. Luister: wanhoop, angst, eenzaamheid, verloren liefde, dood, leven, verraad, - allemaal tevergeefs, want ik moest me zo concentreren dat ik alleen zijn wolfachtige gehuil hoorde.
Uiteindelijk zijn we allemaal wolven en willen we de ander verscheuren.
Bloedworst. Ik wilde bloedworst van Margareth.
De generaal wilde alleen weten waar De Romp de brief had verstopt. Daarom moest ze blijven leven. Uiteindelijk zijn we allemaal eekhoorns en verstoppen we onze nootjes voor als het winter wordt. Margareth en ik, we waren Knabbel en Babbel uit de Donald Duck. Uiteindelijk zijn we ook allemaal eendagsvliegen, al duurt de dag soms erg lang.
Ik hield het niet meer en moest opeens overgeven. Mijn maag draaide om. En draaide om.
En Margareth stierf.
Was dat mijn schuld?
Was alles niet mijn schuld?
Wat zou ik zijn zonder schuld?
En mijn maag draaide nog eens om.
Waarom kotste ik? Wat wilde mijn lichaam mij vertellen?
Ach, dat wist ik wel. Dat weet ik al mijn hele leven, maar dan zonder kots.
Nee, ik wist het eigenlijk niet.
wordt vervolgd +
We zijn bijna aan het einde van dit satirische oorlogsfeuilleton. Ik doe mijn best.Misschien nog één of twee afleveringen.