Elegie van de vrije mening

Hoera, ik denk verkeerd

Dus ik luister naar de toespraak van de vice-president van de Verenigde Staten JD Vance en denk: “Ja, ik snap hem wel.’’

(Ik hou die gedachte natuurlijk voor mezelf en spreek hem niet uit. Dat kost me anders vrienden.)

Vance zei dat ‘’censuur de snelste manier is om een democratie te vernietigen.’’ Verdorie, foute Vance, daar ben ik het honderd procent mee eens.

Zie ik het nou verkeerd of wil men bij de Volkskrant en NRC Handelsblad het liefst Vance, Trump en Musk de mond snoeren, want die zeggen zulke rare, keiharde dingen. Wat ze zeggen vindt men ‘gevaarlijk.’ En met gevaarlijk bedoelt men dat wat ze debiteren oorlogstaal is, discriminerend voor minderheidsgroepen en alleen maar ten voordele van de rijken. “Het ondermijnt de rechtstaat!” Maar die is nog niet ondermijnd, volgens mij.

Als ik de VN-rapporteur voor de bezette Palestijnse gebieden Francesca Albanese hoor van wie ik vind dat ze schandelijke antisemitische taal uitslaat, dan vind ik haar niet goed bij haar hoofd, maar van mij mag ze zeggen wat ze wil. Ik onderteken geen petities dat ze het land uit moet, of weg moet blijven, of niet mag optreden. Maar omgekeerd is dat niet het geval. Als ik - nee, ik zal het even niet over mezelf hebben - wanneer anderen bijvoorbeeld beweren dat Israel géén genocide pleegt en dat ze menen dat Trump en Netanyahoe geen oproep hebben gedaan tot etnische zuivering, dan kotst en klotst het bij links demonstraties, petities en boze ingezonden artikelen.

Ik weet het: wie meent het gelijk aan zijn zijde te hebben, heeft moeite met andere opvattingen. Een sterke mening, roept sterke emoties op om die mening te bestrijden. Woede geeft energie - vooral om het verkeerde te doen, trouwens.

Maar hoe moet het gaan? Er moet een debat volgen en we zullen dan wel zien welke mening wint. Debat kalmeert de woede.

Hoe komt het nou dat het meestal lieden aan de rechterkant zijn (Trump, Vance, Wilders) die de totale vrijheid van meningsuiting eisen en dat functionarissen aan de linkerkant een vorm van censuur willen.(“Verlaat Twitter of X, Facebook en Instagram!’’)

Tuurlijk, je mag daartoe oproepen, maar het is een rare paradoxale poging tot een vorm van censuur. Links, die zegt voor verheid te zijn, wil beletten dat iedereen z’n (vast ook abjecte) mening kan geven via Twitter (X) Facebook of Instagram vanwege de macht die de CEO krijgt en die de opinie zou kunnen bepalen met slimme algoritmen, terwijl rechts de kluisdeuren van vrije mening wil openzetten.

Een krant heeft geen algoritme, maar bepaalt ook wat je zou moeten denken. Delen NRC Handelsblad, Volkskrant en Trouw niet ongeveer dezelfde opinies? Twitter (X), Facebook en Instagram zijn in feite een soort kranten, maar met een groter abonneebestand. En geen hoofdredactie en chefs. Wie je niet wil als lezer kun je blokkeren.

Rechts beseft dat de vrijheid van meningsuiting ze beschermt. Raken ze in nood dan kunnen zij schelden en discussiëren via hun sociale media. Rechts bestaat uit individualisten. Links zoekt meteen de solidariteit. Rechts houdt niet van groepen. Rechts houdt van ‘ik doe het zelf wel.’ Links is meer van ‘Wil je me helpen?’ Rechts is van de straat, links van grachtengordel. Rechts is regio, links is stad. Als rechts geïrriteerd raakt pakken ze een hooivork. Als links geïrriteerd raakt, betichten ze rechts van genocide en etnische zuivering - de zogenaamd keurige vorm van schelden.

Ik chargeer en generaliseer - dat hoort bij een gezond debat.

XXX

Uit Het Parool

Dit is nog gratis… Abonneer u