Aan B.,

Wat een treurige mail was dat, B. Een poes verliezen is al erg, een poes en een vriendin verliezen is een catastrofe. En dat binnen twee weken. Het is net of de dood niet uit je huis wil verdwijnen, dus ik raad je aan de ramen goed open te zetten, kaarsen te branden en toch maar knoflook en een kruis naast je bed te zetten. Of is dat tegen vampiers? Nou ja, kan geen kwaad, al denk ik dat de dood zich door niets laat tegenhouden. (Hier heb je ook helemaal niets aan, bedenk ik, maar ja, ik wil toch iets van troost bieden.)

De rouwkaart die ik per mail ontving ontroerde me omdat je een foto had gebruikt van D van, ik schat, vijfenveertig jaar geleden. In haar ogen zag ik het geluk omdat ze met jou was, de verwachting dat ze binnenkort moeder zou worden en de hoop dat jullie kind geen oorlog zouden meemaken zoals jullie ouders en vooral jullie grootouders wel hadden meegemaakt. Tja… Jullie kinderen zitten nu in Israël; ik denk dat zij nu dezelfde hoop hebben voor hun kinderen.

Ik wil, zoals je vroeg, graag binnenkort herinneringen komen ophalen en dan nogmaals mijn spijt uitspreken dat ik niet op de begrafenis kon zijn.

Oorlog is voor ons een moeilijk onderwerp. Ik weet hoe erg D. 7 oktober vond en ik bewaar in mijn hart haar bemoedigende woorden nadat ik bij “de krant waarvan ik de naam niet zal noemen” was ontslagen.

En dan opeens is haar stem weg.

En dat op een moment dat overal “genocide” wordt gezongen en Israël keer op keer vergeleken wordt met nazi-Duitsland, de IDF met de SS en de bombardementen met gaskamers. Het is om misselijk van te worden en ik zeg je, B: ik wil niet radicaliseren, maar ik kan niet anders. Onze argumenten worden niet gehoord. Integendeel. Mijn persoonlijkheid en mijn literaire kunst worden langs de lijnen van mijn opvattingen gelegd, zo van: wie zulke standpunten heeft kan per definitie geen goed boek schrijven. Dat is letterlijk tegen sommige van mijn kennissen zo gezegd. Dus ja, wat moet je dan? Dan ga je naar bewijzen van je argumenten zoeken en die zie je steeds meer. Rapporten die bewijzen dat Israël geen genocide pleegt, artikelen waarin wordt gesteld dat juist Hamas genocidale opvattingen heeft. Je luistert naar podcasts die overtuigend bewijzen dat jij gelijk hebt, etcetera etcetera. Ondertussen word je kwader en kwader, worden er in je omgeving overvallen en kraken gepleegd, meisjes verkracht en vermoord. Ondertussen probeer ik uit alle macht “genuanceerd” te zijn, maar steeds vaker wil ik dat mijn woorden de kracht van mitrailleurs hebben. Wanneer ben je nog genuanceerd en wanneer niet?

Maar je ziet een andere partij, de andere kant, de kant die voortdurend van zichzelf zegt dat ze aan “de goede kant van de geschiedenis” staan, die dat niet probeert. Ik besef dat ik momenteel onaangenaam gezelschap ben, maar dat krijg je als niemand met je wenst om te gaan. Ik had het idee dat D. me begreep. Helaas ben ik te sociaal onbegaafd en onhandig om je te laten beseffen hoezeer haar dood me spijt. Maar in de stilte van mijn werkkamer rouw ik om haar en fluister ik troostende woorden aan jou.

Je vroeg me - iets geheel anders - hoe ik die documentaire over Forum van Democratie vond. Ach, een studentenvereniging uit de jaren zeventig. Ik heb nog meegemaakt dat ze (de studentjes) in de jaren zeventig van de vorige eeuw Die Fahnen hoch zongen, dat ze dronken de Hitlergroet brachten en verklaarden hoe geweldig het nazisme niet was. Ze - de ouderejaars vooral - hadden invloed op de onzekere studenten van zeventien, achttien jaar oud, kuikens, net weg van hun moeder; weliswaar wisten dat ze iets dachten en zeiden dat met taboes was omgeven, ze vonden dat ook stoer om te zeggen en te doen. Zo’n groep die idiote dingen zei gaf verbinding. Ook toen al waren Joden in de minderheid. Het verschil is dat zo’n studententroep geen politieke invloed had, en dat heeft het FvD wel. Wat wij, journalisten en columnisten, moeten doen is constant aanwijzen waar ze racistisch en antisemitisch zijn. Dat deed deze goedgemaakte documentaire. Het toont aan - dat maakte me trouwens wel angstig - dat het fascistische gedachtegoed weer normaal wordt, net als het antisemitische. Dit kan niet anders of het gaat uitlopen op een clash, een burgeroorlog. Die voorspel ik bij deze, al denk ik niet dat dat je troost.

Ik wil er nog twee dingen over zeggen: een democratie moet juist de taboes en niet het vanzelfsprekende beschermen; wat voor de een een taboe is, is voor de ander namelijk vanzelfsprekend. (Snap je wat ik bedoel? Anders leg ik het nog weleens uit.) En twee: de paradox van de democratie is dat het de beste staatsvorm is die sterker wordt door zichzelf constant te ondermijnen.

Tot slot nog iets over Boem, wijlen jullie poes. Ik heb altijd gemerkt hoe ze rond jou en D. drentelde. Als een voegwoord met een glanzende vacht. Alsof ze jullie gesprekken wilde verbinden. In jullie discussies gedroeg zij zich soms als “en” of “omdat” of “als” en “maar.” Vooral als zij zo lief tussen jullie in lag. Dat was de reden dat jij en D. zo van elkaar hielden, Boem zorgde voor een nog inniger verbond tussen jullie, en je verdriet begrijp nu die spinnende lieverd en D. er niet meer zijn.

Ik lijd met je mee.

Theodor

Leave a comment

Subscribe now

Share

Kort verhaal

Verliefd

Hij was jaloers, maar verborg dat al een tijd. Of beter: hij was verliefd.
“We gaan dus twee maanden naar Frankrijk,’’ zei ze.
“Wat een ontzettend goed idee,’’ zei hij.
“Ja… we gaan kijken of we daar kunnen wonen,’’ zei haar man. 
“Sterf alsjeblieft!’’ dacht hij en iets van wanhoop in zijn buik  voelde drukken.
“Wonen? Ach… dan zijn we dus geen buren meer,’’ zei hij.
Even keek hij de vrouw aan en zij draaide zich onmiddellijk van hem af.
“Ja,’’ zei de man die hij haatte, “we kunnen ons leven nog veranderen. Met de laptop kan je overal werken. En we willen alletwee al tijden naar Frankrijk.’’
“Maar… voor altijd?’’
“Ja… als het kan!’’
“Hou je niet meer van dit land?’’
“Jawel, maar… We hebben zin in zon, lekker eten, een andere omgeving. We zijn beiden francofiel… En als we niets kunnen vinden… of we vinden het na een tijd niet leuk, dan keren we terug.’’
Hij keek naar de vrouw op wie hij, zoals hij zei “meer dan verliefd was” en begreep waarom ze niet naar hem keek.
“Wanneer gaan jullie?’’
“We gaan maandag weg. En dan reizen we twee maanden rond in het zuiden. Dordogne, Provence, daar in de buurt… en kijken we of we iets kunnen vinden… We hebben een soort route opgekregen van de makelaar… Dan keren we terug en gaan we de eventuele verhuizing regelen.’’
“Ik vind het jammer dat jullie weggaan,’’ zei hij.
“We komen af en toe terug. Frankrijk is dichtbij hoor. En als we gesetteld zijn kom je naar ons…’’
Toen ging de echtgenoot weg en bleven hij en de vrouw alleen achter.
Ze zwegen. 
“Ik had het je… Ik vond er niet de gelegenheid voor en…’’ zei ze tegen de grond.
“Maar je wist het al een tijd!’’
Een toen veranderde haar houding.
“Wij hebben geen toekomst. Dat weet je. Jij bent… jij hebt Louise en ik… En we zijn beiden gelukkig met ze.’’
“Ik ben niet gelukkig met Louise en jij niet met hem!’’
“Maar ook niet met jou… Ik zal nooit gelukkig met je kunnen worden.’’
“Wat een onzin!’’
“Je dwingt me allemaal verschrikkelijke dingen tegen je te zeggen.  Ik vond je aardig, maar wat we even hadden heeft niks te betekenen. Wat jij voelt voor mij, voel ik niet voor jou en zal ik nooit voor je voelen… Het is allemaal zo banaal. Het spijt me… Even dacht ik dat wij… Maar, het gaat niet en zal nooit gaan.’’
Hij wist het. Ze had misschien gelijk. Ze had gelijk.
“Veel plezier!’’ zei hij tegen haar en hij liep de deur uit. Vijftien meter verder liep hij zijn eigen huis binnen.
“Hee, ben jij al thuis?’’ vroeg hij aan zijn vrouw.
“Zoals je ziet… Er waren weinig mensen bij de dokter.’’
“O… En? Wat zei ze?’’
“Ze wil toch weer m’n bloed laten controleren.’’

Subscribe now

Leave a comment

Verborgen verleider: Lees De trip van Ferdinand Hania of anders De huilende gorilla

22

‘’Wat een mooi huis heb jij,’’ appte de Russisch Joodse Biseksuele Oekraïner. Hij zat veilig in mijn huis in de Weimarstraat. Hij had mijn woning helemaal schoon gemaakt en ging zich morgen bij de instanties melden. Hij leefde van het geld dat ik had meegegeven.

Waarom hij?

Iedereen heeft een draad van medelijden waarmee hij zich wil vastnaaien aan een ander. Medelijden moet je in stilte belijden, maar je mag dat best doen ten voordele van jezelf. Ik had in mijn leven al vele levens gered en onder mijn handen had de dood zich vaak laten wekken. Wie ik liefhad kon of wilde zich niet laten redden: mijn vader, mijn moeder, mijn apotheker, Margareth. En zelfs voor de psychiater koesterde ik… nee, geen gevoel, behalve een soort blijdschap dat hij dood was. Ik kon niet tegen dat kruis van hem op zijn rug. Ik kon niet tegen hem op. De verrader die aan de goede kant stond. Zijn kruis hoefde ik niet meer te zien.

-

De Vier Sterren Big was ontroostbaar. En bang natuurlijk.

‘’Ben jij niet bang?’’ vroeg hij.

‘’Wat heb ik dan gedaan?’’

Wie weet werd dit gesprek ook opgenomen, waren hier ook verborgen camera’s, was Vier Sterren Big ook eigenlijk een spion, al wist ik, door de brief van Margareth, hoe diep hij in de corruptie zat.

‘’Dacht jij dat je die medicijnen zomaar kreeg van je apotheker?’’

‘’Waar die medicijnen vandaan kwamen kon me niks schelen. Ik wilde mensen helpen. Genezen. In feite ben ik heel gewoontjes.’’

Vermoedelijk dacht hij nu dat ik een spion was. Ik vond dat een opwindende gedachte. Is een spion zielig? Een spion staat met zijn geweten altijd aan de verkeerde kant, hij is een soldaat bij de vijand. Nog opwindender is de dubbelspion, want uiteindelijk hebben we allemaal de moraal van een dubbelspion, maar dat weten we goed te verbergen in geheime codes en geheimschriften en dubbelzinnig gedrag.

De Vier Sterren Big wist dat hij gearresteerd zou worden. De geheime dienst van Oekraïne werkte goed en het bestrijden van corruptie was iets dat de Europese gemeenschap van ze eiste.

‘’Waarom neem je ontslag?’’ wilde hij weten, terwijl hij heftig zweette.

‘’Omdat ik van alles moet kotsen!’’

De vriendin van vadermoeder was een draadje in mijn leven dat ik niet goed kon afhechten maar dat domweg stukgetrokken moest worden,

Tantetje Troela, tante Trol, tante Teringlijdster, tante Tyfus, tante Tandenuithaarmondslaan, tante Tragestront. Een kwade genius. Een duivelin. Ik moest haar het huis laten dat eigenlijk mij toebehoorde. Dat zou ik niet erg hebben gevonden als ik haar mocht, maar ik mocht haar niet. Verder wist zij teveel van mij. Zij was een verliespost. Wat ik dacht zei zij altijd hardop: ‘’Je. haat je moeder, hè?’’

‘’Doe normaal.’’

‘’Je haat haar omdat zij anders is dan de anderen.’’

‘’Ik haat naar niet.’’

‘’Je hebt een hekel aan haar omdat ze de kaart legt.’’

‘’Ik heb geen hekel aan haar.’’

‘’Je denkt dat je slimmer bent dan zij.’’

‘’Helemaal niet.’’

‘’Je vader was een slappeling, dat weet je.’’

‘’Zo ken ik hem niet.’’

‘’Als jij haar ziet, kijk je in de spiegel.’’

‘’Dochters lijken vaak op hun moeder.’’

Tegen niemand heb ik zo gelogen als tegen haar. Waarschijnlijk omdat zij wist dat als ik haar gelijk gaf, zij macht over mij kreeg.

‘’Waarom hou je niet van je moeder?’’ vroeg ze eens.

En toen heb ik mij versproken.

‘’Zij is mijn moeder niet… meer.’’

Dat was een ernstige fout.

Aan vadermoeder vroeg ik eens waarom ze van tante Wreed hield.

‘’Ik kan bij haar zijn wie ik ben.’’

‘’Waarom kon dat niet bij papa.’’

‘’Papa wilde geen vriend. Daar schaamde hij zich voor.’’

Was haar toon rustig en haar stemgeluid iets hoger zodat het leek alsof ze nog niet door de hormonen waren aangetast en als ze mijn blik niet meed, maar me af en toe een blik waardig keurde, als ze haar hart een mond gaf en haar mond een hart, als ze haar woorden niet uit het bitter en het zuur haalde maar uit het zoet en als ze haar manzijn een ogenblik vergat, dan zweetten we beide over iets wat mogelijkerwijs zou kunnen duiden op een vorm van liefde die er dient te bestaan tussen moeder en dochter. Het was, althans, zo begreep ik, of zij haar eigen wereld niet wilde opgeven, zij wilde dat haar gevoelens haar gelijk bevestigden en niet haar verstand. Ik snapte haar voorkeur voor het man-zijn, haar liefde voor mannenkleren, haar behoefte aan een snor (goddank een korte bevlieging, hij stond haar echt niet) en haar neiging tot stoerheid. (‘Ik ga een motorfiets kopen!’) Maar de hormoonpreparaten hadden tevens haar poëzie laten verdorren en daar waren klanken van raspende bakstenen voor teruggekomen.

‘’Je houdt echt niet van me hè?’’ zei ze eens. Een vraag in de vorm van een stelling.

‘’Je houdt echt niet van me hè?’’ antwoordde ik.

Elkaar het eerlijke antwoord geven was onmogelijk.

-

Ik wilde niet bij de begrafenis van Margareth zijn.

Zij was in feite de lieve tante. De tante die dol was op mijn moeder en op mij. De tante die ons beiden ware liefde had gegeven. Vadermoeder wist dat Margareth en ik ook het bed hadden gedeeld, zoals ik het wist van haar. Margareth was een draad die weliswaar stuk was, maar nooit stuk zou gaan.

Ze had de psychiater in z’n zak en in z’n hart geschoten.

Gelukkig had ze een keurige medische opleiding gehad en wist ze dat je na twee schoten zeker stierf. Zeker met een kogel in z’n hart die ze met liefde had afgeschoten, onder invloed van een grote hoeveelheid MDMA. Ze wilde niks voelen, maar voelde waarschijnlijk alles. Onder invloed was ze naar het front gereden. MDMA met alcohol. De luitenant die haar had gevonden zei dat ze steeds iets zei… een naam. Ja… dat kon de naam van mij zijn of die van mijn vadermoeder. Ik denk die van vadermoeder. Of nee, toch de mijne.

Tot slot.

De rit van Lviv naar Den Haag duurt ongeveer achttien uur.

Mijn vader reed regelmatig heen en terug met de bus die van Station Holland Spoor vertrok. Hij had nooit door oorlogsgebied gereden.

De Viersterren Big was gevangen genomen. Niet lang na ons gesprek. De totale generale staf was geschokt geweest, ofschoon er enkele tussen zaten die ook corrupt waren.

Ze hadden hem, zo hoorde ik (van een nieuwe generaal) ook naar mij gevraagd.

‘’Zij heeft er niets mee te maken, ze had het te druk aan het front, Zij verdient een medaille.’’

Dat was aardig van hem.

Helaas kon ik hem op geen enkele manier redden.

Ze bleven hem maar vragen waar het geld was… De spullen hadden ze gevonden in een schuur tamelijk dichtbij ons front.

Hoe meer je naar het westen rijdt, hoe vreemder het wordt.

Je gaat naar een vrijheid waarvoor je strijdt maar die je op een of andere manier niet wil, die je onrechtvaardig vindt - je hebt er niet voor gevochten. Dat was twee generaties geleden. Al bij Berlijn rij je een suikertaart binnen met een glas champagne. En daarna wordt er steeds fanatieker gepoetst en schoongemaakt. Tot je in Nederland komt. De nieuwe huizen die je daar ziet zijn gebouwd van bakstenen van gemakzucht die makkelijk schoon te houden zijn en opeens is De Haag een suikerspin. Goddank is de Weimarstraat een buitenwijk van een Arabische stad, al moet ik er mijn biseksualiteit verbergen.

Ik opende de deur van mijn huis en stapte de crime-scene binnen.

‘’Wat is hier gebeurd, inspecteur?’’

‘’De twee lijken liggen in het bed, commissaris.’’

‘’We zullen eens kijken.’’

‘’Er is iets vreemds mee, commissaris.’’

‘’O ja? Wat dan?’’

‘’De lijken leven, ze zijn niet dood. Ze slapen als engelen.’’

Inderdaad lag mijn Dmitri met een jongen in bed. Ze hadden niet gehoord dat ik binnenkwam. Ze schrokken, maar ik stelde ze gerust. Was het de aanblik, was het de geur van mijn huis die ik meer dan een jaar had verlaten, was het ’t portret van mijn vader en moeder op de schoorsteen waardoor ik opeens besefte dat ik wees was, ik heb geen idee, maar ik moest kotsen.

Even later stelde de jongen van Dmitri zich voor.

‘’Bennie.’’

Ik wilde eigenlijk weten wanneer Bennie mijn huis zou verlaten, want ik was moe, wilde douchen en even met Dmitri praten.

Maar Bennie leek niet van zins op te stappen.

Hij vond het reuze interessant dat ik uit Oekraïne kwam. Hij had van zijn jonge vriend gehoord wat ik allemaal had meegemaakt. Ik moest wel een goed mens zijn. Ach, deze kalverliefde was schattig.

Toch stuurde ik Bennie weg. Ik moest Dmitri wat vertellen.

Op de dag dat ik naar Oekraïne vertrok, zei vadermoeder dat ze de kaart voor mij had gelegd. Dat deed ze om mij te kwetsen.

‘’Elke keer zie ik de dood,’’ zei ze.

‘’Dat kan kloppen als je mijn vak hebt.’’

‘’Ik zie dood om je heen.’’

Ik pakte haar kaarten, schudde ze en legde er één voor haar neer.

‘’Kijk, de zon voor jou,’’ zei ik.

En toen waren Dmitri en ik alleen.

Dmitri was gelukkig. Hij was mij dankbaar. Bennie was lief. Bennie was Joods, net als hij. En homo, net als hij. Een man, net als hij.

‘’Waarom heb je mij naar Nederland laten komen?’’ vroeg hij.

‘’Heb je gedaan wat ik je vroeg?’’

Ach, ik wilde niet zeggen dat ik hem nodig had gehad. Maar het was wel zo. Had ik hem misbruikt? In zekere zin wel.

‘’Waar is de koffer?’’ vroeg ik.

‘’Wat je zei, in de kleine kamer.’’

Ik ging niet meteen kijken.

Wat wilde ik eigenlijk? Wilde ik niet onmiddellijk terug? Ja, en nee. Ik kon beter hier blijven. Misschien zouden ze mettertijd toch denken: ‘’Die Nederlandse chirurg… Toch raar.’’ Misschien zouden ze het laten gaan. Er was niets dat naar mij wees. En ik had de brief van Margareth.

‘’Ik ga een reisje maken met Bennie,’’ zei Dmitri en hij keek me aan om te zien of ik dat verraad vond van hem. Maar dat vond ik niet. Ik vond het best.

‘’Ik moet je eerst iets zeggen, Dmitri.’’

Hij keek verbaasd. Ogen die waren losgesneden uit een dierenfilm van Disney.

‘’Ik ben zwanger.’’

En uiteraard kwam toen de vraag waar ik al zes weken over nadacht .

‘’Van wie?’’

‘’Van iemand aan het front die helaas is gestorven,’’ loog ik. Was het feit dat ik door de oorlog vergeten was de pil op het juiste moment te slikken een fout van mij geweest? Was hij niet een onbedorven knaap die ik onbewust zocht? Wilde ik niet bewust zwanger worden, en geen man, omdat ik vrij wilde zijn? Alleen voor een kind zorgen?

‘’Ben je blij?’’ vroeg hij angstig.

‘’Heel blij.’’

‘’Dan moet ik zeker je huis uit.’’

‘’Ik verzin wel wat,’’ zei ik.

De kleine kamer die binnenkort een kinderkamer zou worden was niet zonnig, want in Nederland regent het altijd. Ik keek naar de koffer. Ik opende hem. Inderdaad, de erfenis van mijn moeder.

‘’Ik heb hier twee koffers,’’ zei vadermoeder,’’ ik laat er één bij jou. Voor het geval dat.’’

‘Ik hoef jouw toestanden niet.’’

‘’Ik haal het wel weer op,’’ zei ze.

De truc met de twee koffers.

Wat moest ik met het bloed en de botten van vadermoeder?

‘’Waar gaan jij en Bennie heen?’’ vroeg ik aan Dmitri.

‘’We gaan naar het Novafestival in Israël. En dan ga ik verder studeren.’’

Hij keek me aan en zei: ‘’Ik ben zo gelukkig, Céline.’’

Op de foto die onlangs is gemaakt zie je mij met Louis in mijn armen, terwijl ik een medaille opgespeld krijg.

EINDE

Subscribe now

Leave a comment

Share

Dit was de laatste aflevering van het feuilleton “Frontchirurg.” Ik heb er mijn vakantie… voor anderen mee verpest. Ik dank de volhouders. Wat er met deze oorlogssatire gebeurt weet ik niet. Misschien een boek, misschien een eigen uitgave. Ik heb altijd al een oorlogssatire willen schrijven en dat is nu gebeurd.

21

En toch ging ik maar naar mijn altijd opgewonden psychiater, want ik had behoefte aan iemand die niets terugzei. Ik wilde hem al mijn problemen voorleggen, want mijn hoofd was een oorlogsgebied geworden. Een oorlogsgebied in een oorlogsgebied is verre van een vakantiebestemming.

‘’Hoezo?’’ vroeg hij.

Ik legde hem mijn problemen voor zoals een hond de weggegooide tak weer aan de voeten van zijn baas legt.

Ik vertelde hem vooral hoe ik mijn vader had zien hangen en dat ik zijn briefje op de keukentafel had gevonden dat aan mij was gericht en waarvan mij vooral de laatste zin bijstond: “”Laat dit niet aan je moeder lezen dus eet dit op!’’

Eet dit op! Dat uitroepteken waarin ik onmiddellijk angst herkende. Het rook naar bloed en toch was het lief.

Uiteraard heb ik het briefje opgegeten en een nepbrief voor mijn moeder geschreven. Loog ik tegen mijn moeder, of loog mijn vader in die brief?

De echte brief smaakte bitter.

Psychiaterman kon zich niet beheersen en vroeg toch: ‘’Wat stond er in dat briefje van je vader?’’

‘’Het geheim,’’ zei ik.

En daar liet ik het bij.

‘’Nee,’’ zei ik daarna tegen hem, ‘’vandaag niet.’’ Ik schoof zijn hand van mijn borst.

En ik verliet zijn therapieruimte.

-

Ik heb vaak over de dood nagedacht. Maar ik begreep al snel dat je er niet over kon nadenken. Je kon er alleen bang voor zijn. Maar had je doodsangst, dan wist je dat je leven je lief was. Dan deed je zinvolle dingetjes, leuke dingetjes, gekke dingetjes, lekkere dingetjes, stomme dingetjes, slimme dingetjes… Je redde eens een leventje, je dronk je eens een dronkenschapje, je naaide je baasje en werd genaaid door de mooiste. Dingetjes die soms zo fel in het zonlicht stonden dat je wel de schaduw moest opzoeken.

Margareth doodde de psychiater met een op een Rus buitgemaakt 9 mm Pistool Makarov, een dienstwapen uit 1951. Door het gehele Rode Leger gebruikt. Kijk maar op Wikipedia.

De psychiater werd uit de therapieruimte weggehaald en vlakbij het vijandelijk front neergelegd en daar in brand gestoken. Hij zat niet in de vrachtwagens met de lijken die naar ons veldhospitaal werden gebracht.

-

Margareth was op een camera vastgelegd.

De psychiater was blijkbaar paranoïde.

Terecht. Bij de Oekraïense geheime dienst bekeken ze waarschijnlijk hoe hij en ik de liefde bedreven. Goddank had ik het met hem niet over mijn moeder gehad. Alleen over mijn vader. Ze konden me ook zien huilen. En hoe ik schuldgevoel onder woorden probeerde te brengen. En hoe ik ook niet wist waar ik het zoeken moest. En hoe ik onverschilliger werd tegenover de dood.

Margareth moest hem wel doden.

Hij stond aan de foute kant, wat de goede kant was. Hij verraadde de goeden, maar pikte mee van de fouten. Hij had iedereen (behalve mij) al in het verderf gestort. Waarom deed hij dat? Ik dacht aan het getatoeëerde kruis op zijn rug. Hij was gelovig, had hij mij verteld. Ach ja, de satan heeft ook volgelingen; de meesten daarvan zijn trouwens psychiater weet ik.

Margareth was door hem verraden maar wist door haar Vier Sterren Big een paar uur uit handen van de Militaire Politie te blijven. Ze ging met Big naar bed, legde een brief op zijn bureau waarin stond dat ze een brief had verstopt waarin ze alles onthulde (behalve mijn rol, trouwens), stal dat pistool van de generaal en bezocht mij voordat ze de psychiater ging doodschieten en zei: ‘’Hier, dit is een brief. Daar staat alles in. Alles. Alle routes, alle contacten, alles wat we hebben gedaan. Als ik dood ben, is dit je vrijbrief. Je kunt hier iedereen mee aan de hoogste boom hangen.’’

‘’Waarom krijg ik die brief?’’

Margareth was even stil (dat zie je vaak in films als er iets belangrijks gezegd gaat worden, maar je leest het ook vaak in boeken) en zei toen: ‘’Ik hield van jou en ik hield van je moeder. Maar waar hield ik van? Jullie beiden wisten mijn begeerte op te wekken, zoals mijn Big dat ook kon. Begeerte is geen liefde, maar wel familie. Jullie leerden mij dat elk gevoel liefde is. Ik had geen gevoel, maar zoals begeren liefde is, is strijdlust liefde, is over een stafkaart hangen en beslissen welke heuvel moet worden ingenomen en dat dat vijf of tien mannen mag kosten, een vorm van liefde. Liefde is beslissingen nemen en daar zeker of onzeker over zijn.

Alstublieft.

Liefde is naar de dode jongens en meisjes kijken en niet proberen te ontdekken waar je gevoel zit, omdat het je niks doet.

Alstublieft.

En tot slot heb ik ontdekt dat verraad ook liefde is. Zoals het gebruik van opiaten liefde is. Oh, mijn chloroformdromen waren zo mooi. Vechten met MDMA was misschien wel het grootste avontuur in mijn leven. En misschien wordt dat ook wel weer een groot avontuur.’’

Ze keek me aan.

Stond op.

Kuste me.

En zei: ‘’Tot ziens.’’

Daarna liep ze naar de psychiater.

Ik stak de brief in m’n tas.

Nadat ze de psychiater had doodgeschoten, was ze rustig naar buiten gelopen, had een Jeep gepakt en was naar het front gereden. Daar had ze een mitrailleur van een jongen gepakt en was naar de voorste linies geslopen, steeds meer naar voren, naar voren, nog iets meer naar voren.

‘’Wat doe je, godverdomme?’’ had iemand geroepen. Margareth stapte op een bermbom.

Een jonge luitenant had haar naar een kuil gebracht en gewacht. En twee uur later lag ze bij mij op de operatietafel. Beide benen lagen er half af, alsof die afscheid wilde nemen en zelfstandig verder wilde lopen.

Het doorzagen van een been duurt enkele seconden.

In die paar seconden kan zich een leven in je kop afspelen.

‘’Red haar.’’ zeurde haar generaal. Hij schreeuwde tegen mij. Luister: wanhoop, angst, eenzaamheid, verloren liefde, dood, leven, verraad, - allemaal tevergeefs, want ik moest me zo concentreren dat ik alleen zijn wolfachtige gehuil hoorde.

Uiteindelijk zijn we allemaal wolven en willen we de ander verscheuren.

Bloedworst. Ik wilde bloedworst van Margareth.

De generaal wilde alleen weten waar De Romp de brief had verstopt. Daarom moest ze blijven leven. Uiteindelijk zijn we allemaal eekhoorns en verstoppen we onze nootjes voor als het winter wordt. Margareth en ik, we waren Knabbel en Babbel uit de Donald Duck. Uiteindelijk zijn we ook allemaal eendagsvliegen, al duurt de dag soms erg lang.

Ik hield het niet meer en moest opeens overgeven. Mijn maag draaide om. En draaide om.

En Margareth stierf.

Was dat mijn schuld?

Was alles niet mijn schuld?

Wat zou ik zijn zonder schuld?

En mijn maag draaide nog eens om.

Waarom kotste ik? Wat wilde mijn lichaam mij vertellen?

Ach, dat wist ik wel. Dat weet ik al mijn hele leven, maar dan zonder kots.

Nee, ik wist het eigenlijk niet.

• wordt vervolgd +

  Subscribe now

  Leave a comment

  Share

  We zijn bijna aan het einde van dit satirische oorlogsfeuilleton. Ik doe mijn best.Misschien nog één of twee afleveringen.

• Subscribe now

20.

Nog even een kort in memoriam: ‘’Het leven van mijn vadermoeder was altijd oorlog geweest. Zij trok van slagveld naar slagveld. Ze voerde oorlog tegen haar man, tegen mij, tegen de vrouw in haar, tegen de man in haar. Zij accepteerde het lot niet en dacht dat de kaarten ook haar lot kenden en begrepen. En misschien was dat ook zo. We weten niet wat de laatste kaart was die zij voor zichzelf had gelegd. Noch kennen wij de inhoud van andere kaarten. Misschien ging zij daarom wel naar Oekraïne. Om oorlog te voelen. Oorlog te zijn. En om datgene te krijgen waarvan ze het meeste van hield: geld. Vadermoeder wilde geld zijn. Geld om te verdienen en om uit te geven. Liever dan in driedelig grijs zou ze zich kleden in bankbiljetten. Geld was haar minnaar, maar ze wilde ook de minnares van geld zijn. En toen ze het had…’’

Ik keek op mijn horloge.

Mijn Russische Oekraïner was nu al bijna bij de grens.

Ik mocht weer terug naar mijn vertrouwde veldhospitaal.

Voordat ik Kyiv verliet, keek ik nog even goed rond.

Ergens in het stof in de lucht was vadermoeder, ergens was ze, nergens was ze. Het leven van mijn moeder was altijd oorlog geweest. Nog één keer snoof ik de hebzuchtige wind op.

-

Generaal Margareth zei dat ik nergens meer van werd verdacht toen ze weer op inspectie kwam.

Na die mededeling hoorden we de ambulance en wist ik dat ik weer aan het werk moest.

Margareth zou me helpen, zei ze.

Tijdens het dichtnaaien van een wond en terwijl Margareth me allerhande klemmen aanreikte, vertelde ze dat er een verrader in het kamp was en ze vroeg of ik hem wilde vermoorden. Ik zei dat ik daar erg slecht in was. ‘’Het is eigenlijk een bevel,’’ liet ze me weten.

‘’Maar wie is het?’’

Ze noemde de naam.

‘’Hoe weet je dat?’’ vroeg ik.

‘’Jouw apotheker verdacht hem al, en je moeder ook.’’

Opeens werd ik me weer gewaar van de geur van bloed en de warmte ervan. Ieders bloed, mits in grote hoeveelheden, ruikt hetzelfde; het is niet geurloos, maar het probeert geur te bedekken.

Tijdens het zoveelste college “snijden” vroeg een student: ‘’Kan je van dat bloed ook bloedworst maken, professor?’’ Professor Maertens antwoordde meteen: ‘’Het is heel eenvoudig. Snipper wat uien, trek een dag van tevoren bouillon van de botten, snij van het vet dobbelsteentjes, verwijder het echte vlees. Fruit in een pan de uien en het spek. Voeg er de bouillon bij. Voeg het bloed toe en doe er flink wat zout bij, ga niet naar het kookpunt, haal het van vuur en laat het koud worden. Tot het goed gestold is. Nu kan je de darm vullen om er worst van te maken.’’

Er werd gezegd dat sommige Russische slagers bloedworst van Oekraïners maakten. Maar ik heb het nooit mogen proeven.

-

Ondertussen vroeg ik me af: wat te doen met de verrader? Wat had hij eigenlijk verraden? En wie? Waarom? Was hij er de oorzaak van dat mijn apotheker zelfmoord had gepleegd? Dat er op mijn moeder een aanslag was gepleegd? Wat waren zijn motieven geweest? Want het was een hij. Een echte “hij.” Een hij die zich er enorm op voorstond dat hij een “hij” was. Zeg maar een “Hij!” Hoe dood je een “Hij”?

‘’Ik doe het wel, ‘’ zei generaal Margareth, ‘’ik heb daar een opleiding in gehad.’’

• wordt vervolgd +

  Leave a comment

  Subscribe now

  Share Theodor Holman

  

  Koos vraagt zich af waarom ik hem de hele tijd wil kieken. “Hoe vaak kijk jij naar de foto’s van Moor, Veertje, Streepje, Helder…” En hij noemde nog een paar dieren op. “Misschien niet zo vaak als ik zou willen,’’ zei ik, “maar als ik ze zie, herinner ik me weer hoeveel ik van ze heb gehouden.’’ “Heb gehouden? Of nog hou?’’ vroeg Koos. “Heb gehouden en hou, ‘‘ antwoordde ik. Koos dacht na en zei toen: “Okee, kiek me dan maar. Ik hoef geen foto van jou. Ik weet niet waarom niet.’’

19

Een sms’je van Margareth.

‘’Helaas is je moeder bij een auto-ongeluk om het leven gekomen. Ze is op een bermbom gereden. We hebben weinig van haar terug kunnen vinden. Ze is gewoon helemaal verdwenen.’’

Tweede sms: ‘’Onze mannen hebben nog echt goed gezocht in de omtrek. Behalve wat lichaamsdelen en een deel van een arm, was ze helemaal ontploft.’’

Derde sms: ‘’Ze was geen vrouw, ze was ook geen man. Ze was niks. Haal deze sms’jes weg.’’

‘’Heb je van haar gehouden?’’ vroeg ik.

‘’Het spijt me. Verdwijn nu het nog kan.’’

-

Over de corruptie werd veel in de kranten geschreven.

We kregen nu elke week wel een buitenlandse delegatie te verwelkomen en allemaal vroegen ze hetzelfde: ‘’Hoe zit het met de corruptie?’’ Geduldig legden we uit dat oorlog verbindt, dat we voor elkaar opkomen, en dat dus de corruptie stukken minder was dan voor de oorlog.

‘’Maar soms moet je wel corrupt zijn,’’ zei ik dan.

En dan zag ik ze schrikken.

‘’Hoezo?’’ vroeg dan een Duitse, Franse of Nederlandse minister.

‘’Hoe moet ik aan medicijnen komen als we geen geld meer hebben? Hoe aan verbandmiddelen, aan krukken, aan rolstoelen, aan noem maar op, en als we die dan aangeboden krijgen uit de onderwereld omdat ze daar weten wat wij nodig hebben, wat moeten wij dan doen? Zo zit het ook met wapens. We hebben nauwelijks bommen meer, nauwelijks luchtafweergeschut, nauwelijks munitie, omdat jullie maar twijfelen en twijfelen. Wat moeten wij dan doen als hier een Chinees komt met een goed voorstel, of een Rus met overgebleven wapens, of een Fransoos met oude artillerie? Of een dokter uit Holland met mitrailleurs uit Duitsland?’’

Als ze in discussie met me wilden, leidde ik ze de tent rond met de soldaten van wie ledematen geamputeerd moesten worden. Ik kon gelukkig worden als ze allemaal moesten kotsen. Het geluid van hun gebraak en het gekreun van de patiënten gaf wonderlijk moderne harmonieën.

‘’We kunnen proberen in EU-verband nog wat…los te krijgen,’’ zei er soms één.

‘’Het spijt me, ik moet aan het werk.’’ En dan riep ik: ‘’Maak patiënt 10741 maar klaar” en begon mijn handen te wassen met ontsmettende zeep en deed handschoenen aan die roken naar oude condooms.

Niemand bleef kijken. Ik luisterde naar mijn eigen compositie voor één zaag, Opus 1, ‘De operatiezaal.’ Prachtige Russische en Oekraïense stemmen. Cultuur verbindt.

-

Na twee weken te hebben ondergedoken in de halve ingevallen ruïne van boerderij in de buurt van ons front (er bestaan in deze buurt alleen nog maar oude, half ingevallen boerderijen) haalde ik mijn Oekraïens geworden soldaat op, gaf hem een brief mee waarin stond dat hij op een gevoelige geheime operatie was gestuurd en uit Lviv medicijnen van het station moest halen (ik had de brief laten ondertekenen door Vier Sterren Big, die dacht dat hij wat ging verdienen terwijl hij kon vermoeden dat hij verraden zou worden) en liet mijn Russisch Joodse biseksueel wegrijden. Nu bidden, hopen op gunstige kaarten, het koffiedik gunstig stemmen en de glazen bol eens goed opwrijven.

-

Mijn vadermoeder werd gekist in Kyiv en naar Nederland gestuurd.

De Militaire Politie kwam weer langs.

‘’Uw moeder had een grote zware koffer bij zich. Weet u wat daarin zat?’’

‘’Ja.’’

‘’Wat dan?’’

‘’Geld,’’ zei ik.

Dat ik dat wist verbaasde ze.

‘’Het was heel veel,’’ zei de leuke agent.

‘’Ik denk ongeveer een miljoen,’’ zei ik.

Ze knikten.

‘’Ik vrees dat we u dus ook moeten arresteren.’’

‘’Dat begrijp ik. Ik word graag verhoord door de hoogste in rang.’’

En zo kwam ik van uit het front, weer in Kyiv terecht. Ik werd twee dagen opgesloten voordat het verhoor begon.

Het verhoor werd afgenomen door generaal Margareth, inmiddels hoofd van de interne beveiliging, en nog twee hoge dienders, een van de marine en de ander van de luchtmacht.

De koffer stond in de hoek.

Leeg.

‘’U wist dat uw moeder geld vervoerde?’’ vroeg Margareth. (‘Oei, wat ben je streng, gekkerd!’ zei ik maar niet.)

Ik knikte.

‘’Weet u ook hoe zij aan dat geld kwam?’’

Dat wist ik, en ik begon mijn monoloog.

(Zaallicht uit, podiumlicht ook uit. Volgspot op mij!)

‘’ Toen ik jong was, zag ik op een dag mijn vader in het trapgat hangen. Hij had zich altijd voor mij en voor zijn vrouw geschaamd. Hij schaamde zich voor zijn diepe depressies, hij schaamde zich voor het feit dat hij niet kon aarden in Nederland, hij schaamde zich dat het voor hem onmogelijk was om zijn vrouw en mij te onderhouden. Daar kwam nog bij dat zijn vrouw op iemand anders verliefd werd en hij zijn huis uitgezet zou worden…’’

Ik keek iedereen even kort aan. Men was nog niet echt aangedaan.

‘’Mijn moeder… ze moest hard werken om geld voor mijn studie te betalen. Keihard. (of eerst hard ipv keihard en dan Keihard om het te benadrukken) Maar ook zij raakte in een existentiële crisis. Wie was zij? Wat was zij? Wat ging ze doen? Mensen helpen. Dat was haar antwoord. Dat was wat zij het liefste wilde. Mensen helpen. Altijd maar mensen helpen. Met goede raad, met het schrijven van brieven, met vrijwilligerswerk, en ten slotte, ten slotte, ik zeg…ten slotte…want daar kwam het altijd op neer, ten slotte hielp zij, terwijl zij niet rijk was, de meest kwetsbare mensen, de verschoppelingen van stad en land… met geld. Tot zij niets meer had.’’

Ik keek weer even rond. Verdomme, het lukte me niet die mensen te ontroeren!

‘’Mijn moeder… mijn vreemde moeder… wat gaf zij toen zij geen geld meer had? Zij gaf de mensen hoop. Hoop! Want alle mensen willen hoop. Hoop is soms meer dan geld. Hoop is een glans in de ogen van de mensen. Hoop is het scheppen van een nieuw landschap, een nieuw uitzicht, soms een nieuw paradijs… En daarom begon mijn moeder de kaart te leggen. Ze kon de mensen iets meer laten zien van hun toekomst. Maar zo’n toekomst had alleen zin als er geld was. Een toekomst zonder geld is een bos zonder bomen, een zee zonder water, een aarde zonder mensen…’’ Ze kwamen zomaar m’n mond uitrollen. En ik zag Margareth licht knikken ten teken dat ik de goede kant op ging.

‘’U weet… dat mijn vader een trotse Oekraïner was. Mijn hele leven heeft hij gezegd dat ik een Oekraïense was. En toen de oorlog uitbrak, heb ik zelf alles uit mijn handen laten vallen, om hier te dienen, om hier te helpen, om hier Oekraïne… aan een zegen te helpen! En dat wilde mijn moeder ook.’’

Margareth maakte een teken dat ik moest opschieten.

‘’Mijn moeder wilde alles, alles, alles doen om Oekraïne te helpen. En dus kwam ze hier om de mensen hoop en geld te geven.’’

‘’Maar hoe kwam ze aan dat vele geld?’’ vroeg een schat van een knaap.

‘’Hollanders handelen. Ze handelden in alles. Ze zag dat wij bijvoorbeeld een gebrek hadden aan medicijnen aan alles eigenlijk. En dus moest ze ze kopen. Ze kon handelen als geen ander, juist omdat ze een goed netwerk had opgebouwd. En dus haalde ze geld uit Nederland en ging ze hier met Russen en Chinezen, Iraniërs, met alles en iedereen onderhandelen om medicijnen. En het lukte haar. Ze moest kopen en verkopen. En ze maakte geen winst. Maar net op het moment dat zij de grootste transactie ging doen om medicijnen te bemachtigen die wij aan het front hard nodig hebben, werd zij vermoedelijk verraden en is haar auto verongelukt.’’

Margareth knikte. Ik had niks miszegd.

‘’Er zijn ook stemmen die zeggen dat uw moeder corrupt was en misbruik maakte van de Oekraïense gastvrijheid en eigenlijk het Russische leger hielp.’’

‘’Dat geloof ik niet. Maar het kan altijd. Ik hoop dat u het goed uitzoekt. Ikzelf ben mijn moeder alleen maar dankbaar voor de vele medicijnen en andere medische goederen die wij van haar hebben gekregen. Het kan best zijn dat zij daarvoor corruptie heeft moeten plegen. Maar aan de andere kan van de balans staan de grote hoeveelheid levens die zij heeft gered.’’

Nu knikte iedereen.

• wordt vervolgd+

  Leave a comment

  Leave a comment

  Share

  Het satirische oorlogsfeuilleton “Frontchirurg” nadert zijn einde, maar ik weet niet precies hoe lang het gaat duren. Hou nog even vol.

18

De kaarten lagen ongunstig.

Margareth vertelde dat mijn vadermoeder was doorgedrongen tot de hoogste generale staf en zich niet had kunnen beheersen.

De kaarten hadden verteld dat het steeds beter zou gaan met het land.

De kaarten vertelden haar ook dat een bepaalde generaal een groot geheim had.

De kaarten vertelden haar dat zij die generaal misschien wel hulp kon bieden. Omdat zij Nederlandse was…

En zo was vadermoeder ter ore gekomen waar “het spul” lag. Misschien wel honderd kilo. Ze wilde het naar Den Haag laten koerieren.

‘’En jij moet dus verdwijnen,’’ zei Margareth. ‘’Het gaat fout. Er is een lijn naar de generaal in Kyiv, een lijn naar jouw apotheker, een lijn naar mijn generaal en een lijn naar mij.’’

‘’Wat gebeurt er met de manvrouwvrouwman die mij heeft gebaard?’’

En toen maakte de camera een close up van Margareth.

Er klonk een rap in mijn hoofd: oorlogszucht, gebakken lucht, ontucht, geducht, gezucht, vaandelvlucht. Niet zo knap als mijn negentienjarige Oekraïense Russische homoseksuele Jood, maar ik was dan ook twaalf jaar ouder dan hij. Van de mooiste gedichten die ik uit mijn hoofd had moeten leren blijven uiteindelijk alleen de rijmwoorden over.

-

In het krantenbericht stond dat “de generaal” - een mij onbekende man - door een auto-ongeluk om het leven was gekomen. Zijn veldslagen waren talrijk, zijn daden werden geroemd. Hoe het kwam dat zijn auto uit de bocht was gevlogen was onbekend.

In een ander krantenbericht stond dat een bepaald medicijnendepot in brand was gevlogen. Door eigen vuur, nota bene. Een vergissing. De grote brand was moeilijk te blussen. Vele medicijnen waren verloren gegaan.

Er waren mensen gearresteerd die nalatigheid werd verweten.

Een vergissing is de geest die even wordt misleid. Een stoot van je kop waardoor je hersens even van tafel vallen. De illusie blijkt inderdaad een illusie en niet de werkelijkheid - je hebt je vergist.

-

En toen kwam vadermoeder bij me op bezoek. Op visite, zou je bijna kunnen zeggen.

Met een koffer. Een lelijk, armoedig ding. Vermoedelijk geheel in stijl met de inhoud die ik niet wilde kennen.

‘’ Ik ga naar Toscane,’’ zei hijzij, ‘’zeg tegen Margareth dat ik van haar hou.’’

‘’Dat zeg ik ook elke maand minstens twee keer tegen haar.’’

‘’Ik heb haar gelukkig gemaakt.’’

‘’Zij mij.’’

‘’Ze wilde met en voor mij alles doen.’’

‘’Het zal niet de eerste liefde zijn die je ongelukkig achterlaat.’’

‘’Je zou beter tot je recht komen als soldaat dan als chirurg, lieve schat.’’

‘’Ik ben chirurg én soldaat en ik strijd met naald en draad,’’ rijmde ik.

‘’Ik zag je graag in de voorste linies, want je bent dapper en strijdvaardig.’’

‘’Maar ook behept met jouw intelligentie. Onze intelligenties zijn afkerig van de voorste linies.’’

‘’Ik ben blij dat we het hebben uitgesproken,’’ zei hijzij, ‘’in deze korte dialoog zat ons verleden… Toch denk ik dat ik goed voor je ben geweest.’’

‘’Mijn vader, die mijn vader niet blijkt te zijn, zei ook altijd dat jij goed voor me was. Dat hij dat zei was een daad van liefde voor jou en mij.’’

‘’Door hem ben je Oekraïense.’’

‘’Wie was mijn echte vader?’’ vroeg ik.

‘’Ik weet het werkelijk niet.’’

We groetten elkaar door elkaar niet aan te raken en naar elkaars benen te kijken, zij verliet me.

‘’Wat zeiden de kaarten over je vertrek?’’ vroeg ik nog aan haar rug, zonder deze woorden uit mijn mond te laten komen.

• wordt vervolgd -

Leave a comment

Subscribe now

Share

Verborgen verleider: Lees De Trip van Ferdinand Hania

17

De militaire politie ondervroeg ons allemaal naar aanleiding van de dood van de apotheker.

Ze vroegen wat ik wist.

‘’We hadden een zuiver professionele verhouding met elkaar.’’

‘’Er wordt gezegd dat u een verhouding met hem had.’’

‘’Onzin, ik ben een lesbische vrouw. Ik hou niet van mannen. Wie heeft dat gezegd?’’

Ze gaven geen antwoord.

‘’Heeft u momenteel een relatie?’’

‘’Nee, dat ligt hier heel moeilijk. Niemand houdt van lesbiennes. Zeker niet in het leger. Zeker niet van een buitenlandse lesbienne.’’

Ze krabden op hun hoofd, ze keken in hun papieren.

‘’Is er iemand hier met wie u een verhouding heeft gehad?’’

Doelden ze op Margareth? Die zou ik beschermen. Ik noemde de naam van een verpleegster met wie ik wel eens in bed lag en die heerlijk kon zoenen. Maar die werd zo door schuldgevoel geteisterd dat ik haar tegenwoordig alleen maar lief aankeek, terwijl de wederzijdse hartstocht uit onze ogen droop.

Ze schreven de naam keurig op.

De lieverd zou straks huilend bekennen dat we weleens hadden gezoend en dat ze daar erge spijt van had.

Ondertussen schoot de Militaire Politie geen steek op.

Ja, er was wat “onverklaarbaar geld” gevonden in de kluis van de apotheker. Ja, ze wisten dat hij in buitgemaakte wapens van de Russen had gehandeld. Ja, ze wisten dat hij ook in medicijnen die rechtstreeks uit India kwamen gehandeld had, maar er moesten ook mensen “in zijn omgeving” zijn die er van wisten. Waar waren die medicijnen bijvoorbeeld? Waar waren die wapens naar toe gegaan? Er moest ook nog geld zijn. De corruptie was een groot kwaad. Zeker in oorlogstijd. Ik was het daar uiteraard mee eens. Ik zei maar niet dat oorlog alles corrupt maakt. Vooral de geest. Corruptie is namelijk een overlevingsstrategie. Het maakt het zinloze van de oorlog zinvol. Mijn Apotheker wilde voor vrouw, kinderen en omgeving een soort Messias zijn met genoeg geld om goed te doen - en af en toe een hoer voor zichzelf. Zoals de meeste mannen die ik ken, maar ik ken er niet zoveel.

‘’We komen nog bij u terug,” zeiden de knappe jongens van de Militaire Politie.

-

‘’Je moet haar laten leven,’’ zei de Vier Sterren generaal, de man van Margareth die door mijn gezaag steeds minder mens was geworden. Hij ging op z’n knieën alsof hij mij ten huwelijk wilde vragen. Daar zou ik niet op ingaan. Margareth was nu een romp. Een ramp zonder benen. Was de Viersterren Big boos of verdrietig? Was hij bang eenzaam te worden, of had hij groot medelijden met zichzelf? Was het tactiek of emotie? Ach, ik had een vermoeden…

Had ik eigenlijk wel in de hand of ze bleef leven of niet?

Er waren drie artsen met haar bezig plus de anesthesist en de operatie zuster. Niemand was opgeleid tot chirurg, maar ik had de meeste benen en armen afgezet, dus ik mocht het doen en ik had mijn best gedaan. Niemand zou het mij kwalijk nemen als Margareth zou sterven. Ik keek op de monitor naar haar hartslag en bloeddruk.

De uitslagen zeiden dat ze nog leefde. Maar de cijfers leefden meer dan zij.

-

Ik zei tegen de jonge Russische soldaat: ‘’Vanaf heden ben je een Oekraïner. Hier! Je paspoort naar vrijheid.’’

Hij keek naar de foto.

‘’Is hij dood?’’ vroeg hij.

‘’Ja.’’

‘’Dat stemt me droevig.’’

‘’Mij ook.’’

Mijn Russische soldaat was aardig opgeknapt, maar ik hield hem administratief ziek tot na de uitwisseling. Ik had hem nodig.

‘’Waarom doe je dit voor mij?’’ vroeg hij.

‘’Een goed mens heeft altijd een slechte reden.’’

‘’Is dat een Oekraïens spreekwoord?’’

‘’Nee, een uitspraak uit het land in mijn hoofd.’’

Hij was verward, maar lachte toch even. Hij vroeg wat voor een land dat was.

‘’De bomen zijn er rood, de lucht is paars, de steden groen, de zee geel. Er lopen allemaal dieren rond die we hier niet kennen: de rondor, de pluntofant, de tuk, de smussie en de vulievulie. Tot op heden heb ik er geen echte mensen ontdekt. Maar we zijn nog aan het zoeken.’’

En ik legde hem uit hoe ik hem zou weg smokkelen van ons kampement, hoe en waar hij zich verborgen moest houden , ik zou een Oekraïens uniform en burgerkleding voor hem regelen. Ik zou hem een routekaart geven, wat geld en een telefoonnummer in Nederland dat hij uit zijn hoofd moest leren. Daarna maakten we een wandeling in de bosjes, vertelde hij dat hij kon rappen en gingen we vrijen - hij voor de tweede keer in zijn leven - terwijl de drones over ons heen vlogen. Het waren die van ons.

De daad was in dertig seconden gepiept.

Het aanstellen dat ik klaarkwam en gelukkig was wel twee minuten.

Van trots kreeg ik een rap te horen: ‘’Pornografie, filosofie, hypocrisie, democratie, lobotomie, demagogie, homofilie, bureaucratie, claustrofobie, euthanasie…” En dan steeds het accent op de tweede lettergreep.

Heel mooi, heel vernieuwend.

Morgen was hij Oekraïner. Eerst een soldaat met papieren van mij, vervolgens een burger en daarna een Oekraïense vluchteling. Redde hij het niet, dan had hij pech gehad.

Redde hij het wel, dan kon hij mooi homoseksueel zijn en Jood zijn in Nederland.

• wordt vervolgd+

Leave a comment

Subscribe now

Share

Blijf volhouden. Lees anders: De trip van Ferdinand Hania. In elke boekhandel te koop.

16

De benen van Margareth waren er bijna af. De ene dij zou iets korter lijken dan de andere. Dat had ik een beetje slordig gedaan.

‘’Je moet het nu zeggen!’’ zei ik tegen haar Vier Sterren Big.

‘’Wat is ze nog?’’ vroeg hij.

‘’Een wezen van wie je hebt gehouden.’’

‘’Maar hield ze van mij?’’

‘’Dat weet ik niet,’’ zei ik terwijl ik het antwoord wist.

‘’Jij bent arts,’’ zei hij.

Ik keek naar de anderen in de operatiezaal. Niemand zou het mij kwalijk nemen als ik haar liet sterven. Ik moest het alleen zo laten lijken dat ik er absoluut niets aan kon doen. Terwijl iedereen mij vol spanning aankeek, moest ik aan een mop denken waar Margareth en ik om hebben gelachen toen we dronken waren en coke hadden gesnoven. Ik haalde de moppen van internet, via de site: https://www.kidsweek.nl/moppen.

‘’Een man komt in een oerwoud een tijger tegen. Hij is doodsbang en rent weg, maar de tijger komt achter hem aan. Na drie uur rennen valt de man heel moe op de grond. Hij denkt: ‘Nu ben ik er geweest!’ De tijger komt naar hem toe, tilt zijn poot op, tikt de man aan en zegt: ‘Tikkie, jij bent hem!’’

We bleven maar herhalen: ‘’Tikkie, jij bent hem… Tikkie, jij bent hem… Tikkie, jij bent hem…’’ We kwam niet meer bij.

De man in het oerwoud. Wat deed hij daar? Waarom was hij daar? Vermoedelijk was er oorlog.

Alle mannen in het oerwoud kwamen tijgers tegen.

Niet één zei er: ‘’Tikkie, jij bent hem!’’

-

En op een dag kwamen er elf gewonde Russische jongens binnen. Die moesten opgelapt worden. We zouden ze kunnen ruilen tegen enkele van onze mensen.

Oplappen is: wonden schoonmaken, verbinden en paracetamol geven. Eén jongen - of man eigenlijk - zat zo te rillen dat ik z’n temperatuur opnam. 40,2. Had hij corona? Was er iets anders met hem aan de hand? Ik nam wat bloed af en liet hem in een warm bed stoppen, deed een testje. Hij bleek gebeten te zijn door een herdershond, maar had geen hondsdolheid. Zijn wonden waren domweg ontstoken. Hij moest eerst genezen voordat hij kon worden uitgewisseld. Men was vergeten zijn zakken na te kijken en ik vond in de binnenzak van zijn uniform twee paspoorten: van een onbekende Oekraïense man en vrouw. Beiden mijn leeftijd. Vermoedelijk van twee boeren die hij had omgebracht. Wat wij uit de zakken van die Russen haalden…

Trouwens, ook uit de zakken van onze jongens kwamen de mooiste snuisterijen. Vooral de Russische Sturmanski-horloges werden op internet verkocht (vaak met het bloed er nog aan), en er was ook een jongen die een Russische generaal in zijn auto had gedood en die een Lunascope LS908 G met een waarde van pakweg zo’n 5000 euro om zijn pols bleek te hebben gehad. Iedereen in ons kampement was daar enthousiast over.

De Russische jongen vertelde me dat hij die paspoorten inderdaad uit een verlaten boerderij had gestolen. Waar de bewoners waren wist hij niet. Vermoedelijk gevlucht. De paspoorten waren het enige van waarde dat hij had gevonden. De rest was al meegenomen door zijn kornuiten.

‘’Vreemd verhaal! Wat wilde je met die paspoorten doen?’’ vroeg ik.

‘’Vluchten naar een vrij land,’’ zei hij.

Loog hij? Of iemand liegt of niet, maakt in een oorlog niet uit. Wie zijn leven kan redden door te liegen en niet liegt, is de held van de maden in zijn doodskist.

‘’Waarom wilde je vluchten?’’ vroeg ik. Hij talmde. Ik wees hem erop dat ik arts was en een geheimhoudingsplicht had. Hij zei: ‘’Ik ben biseksueel en joods. Dat is in Rusland geen goede combinatie.’’

‘’In Oekraïne ook niet zo, hoor. De acceptatie van LHBTQI-gemeenschap begint pas in de buurt van West-Duitsland, maar houdt in Polen alweer op.’’

Een kleine angstige oogopslag.

‘’Ik wil niet terug naar Rusland. Liever dood.’’

‘’Als je dood wil kan je beter terugkeren in het Russische leger. Ik vermoed dat acht van de tien mannen van je bataljon dood zijn. Behalve een moordmachine is jullie leger ook een uitstekende zelfmoordmachine. Heb je vreugde in het leven, dan verlies je die wel in jullie krijgsmacht, waar ze de gunst van de goden afsmeken door het brengen van levende offers die in het vuur worden gegooid.’’ Jonge mannen knikken niet, ze knakken. Alsof een onzichtbaar zwaard hun hoofd heeft afgehakt.

‘’Ik wil niet dood,’’ zei de geknakte en hij haalde diep adem om uit zijn binnenste een verhaal met een moraal op te diepen: ’’Ik verdien inderdaad straf. Ik heb een jongen van mijn eigen groep doodgeschoten, omdat hij mij de dag ervoor had verkracht en ik zag dat hij die vrouw verkrachtte waarvan jij het paspoort hebt. ‘’Help me”, riep die vrouw, ‘’hij heeft mijn man ook al doodgeschoten”. Toen schoot mijn verkrachter haar dood en toen ik hem.’’

‘’Heeft iemand je gezien?’’

‘’Nee…’’

‘’Wat heb je met het lijk gedaan?’’

‘’Een schop gegeven.’’

‘’Kunnen ze erachter komen dat jij je collega hebt gedood?’’

‘’Ik heb het huis in brand gestoken. Ik was alleen.’’

Ik haalde mijn schouders op en keek hem aan.

Iedere soldaat die door ons werd ondervraagd zette de waarheid altijd onhandig in elkaar. Maar in welk levensdrama klopt de logica wel?

‘’Waarom heb je paspoorten gestolen van mensen die twaalf jaar ouder zijn dan jij? Dacht je dat je daarmee echt naar het buitenland kon?’’

‘’Het waren Oekraïners. Ik heb nog niet gekeken hoe oud ze waren. Ik wilde het land zo snel mogelijk uit.’’

‘’Weet je zeker dat jij ze niet hebt omgebracht?’’

‘’Ik zweer van niet.’’ En hij begon weer te huilen. Warme tranen, want hij had koorts.

Bij de spullen die nog niet waren geregistreerd vond ik nog een totaal doorbloed paspoort en een ingedrukt identiteitskaartje van een negentienjarige jongen die was omgekomen. Een knaap uit de buurt van Lviv. Een mooie Oekraïner. Grappig: ik had de nieuwe identiteit in mijn hand voor mijn gewonde LHBTQi-er. Met een nieuwe identiteit zou hij wel weg weten. Ik wist waarover ik sprak.

Leave a comment

Subscribe now

Share

15

In het mortuarium kon ik even alleen zijn met De Apotheker, omringd door Russische en Oekraïense jongens en meisjes.

Hij was schoongemaakt.

En lief.

Was hij nu rijk?

Wanneer op verdriet een verbod rust, wordt je waanzin gevoed. Je drijft in zee, alleen, op zoek naar een anker waarvan je onzeker bent of je dat zal grijpen of niet. Verdrinken is ook goed.

Al had hij zijn streken, hij was aardig. Kan een mens meer zijn dan aardig?

Opeens had ik behoefte aan rituelen. Een dansje voor hem maken. Een pil in zijn mond duwen. Een euro op zijn buik leggen. Z’n hoofd afhakken en op een paal zetten. Het werd een kusje op zijn hoofd. Heel even wachtte ik nog op een kus van hem, zoals vroeger, maar dat bleek tevergeefs.

Gek is dat, hoe snel vroeger vroeger was geworden. Zelfs onze toekomst was vroeger.

Gek, dat een ritueel totaal zinloos is, want er gebeurt niks als ik het niet doe.

Gek, dat je behoefte hebt aan een zin, een lieve, mooie, poëtische lange zin, rond de dood die altijd zinloos is.

Gek dat je denkt dat je door het ritueel nog even met de dode kunt praten. Wat we tegen elkaar zeiden, was bijna net zo veel als toen hij nog leefde.

-

Margareth vertelde mij dat mijn moeder me wilde spreken en dat de psychiater uit Kyiv hier was.

De psychiater liet me via zijn receptenpapier weten dat hij verliefd op me was geworden. Onder de twee zinnen - grote verleiders hebben altijd een teveel aan taal of een tekort - had hij een ordinair tekeningetje gemaakt dat moest doorgaan voor grappig, of teder, of leuk, of misschien ook wel stom - ik hield het op dat laatste.

Mijn vadermoeder was met Margareth meegereisd.

Hijzij kwam opeens binnen.

Een grijs streepjespak met een rode das. Windsorknoop. Hoe ik wist dat het een Windsorknoop was? Ach, ik zeg maar wat.

Voor een kaartlegster had hijzij niets magisch, behalve dan een zonnebril. Mensen die bij me op de praktijk kwamen en om esthetische redenen een zonnebril droegen, vroeg ik altijd even om de bril af te zetten om naar hun oogwit te kijken, al was er niets aan de hand. Een mens wil niet in de ogen worden gekeken. Ze gaan uit van het misverstand dat de ogen de spiegel van de ziel zijn, maar aan ogen zie je helemaal niets. En die ziel bestaat ook niet, dus hoe zou je die moeten zien?

Vadermoeder keek me niet aan.

Begon meteen met praten:

‘’Jij begrijpt niets van mij, en ik begrijp niets van jou. Waarschijnlijk komt dat omdat ik houden-van-mijn-dochter een plicht vond en niet iets wat ik als moeder vanzelfsprekend vond.

Jij hebt altijd geweten dat ik niet van je hield. Ik hield ook niet van je vader. En in plaats van dat iedereen met mij medelijden had omdat ik van niemand kon houden, had iedereen medelijden met je vader en jou. Je vader adoreerde jou, maar dat betekende dat hij jou nooit een strobreed in de weg legde. Jullie beiden droegen in feite bij aan mijn vernietiging. Ook omdat ik anders was, wilde zijn en uiteindelijk ben geworden. Geeft niet. Ik heb mijn persoonlijkheid gevonden, mijn identiteit, ik val samen met datgene wat ik vroeger over mezelf heb bedacht… Nou ja, begrijp jij toch niet. Ik geloof in de kaarten. Ik geloof Tarot, maar het mogen ook Lenormandkaarten zijn of gewone kaarten. Ik kan de toekomst voorspellen omdat ik hoog sensitief ben. En ik weet waar mensen behoefte aan hebben. Via de kaarten kan ik de mensen beter helpen dan met praten, oefeningen, groepstherapie, onzinnige vragenlijsten met kleuren, ademhalingsoefeningen…Men kan en mag alles in mij zien, interpreteren. Ik ben sterk en zwak, man en vrouw, streng en slap. Ik ben lange tijd oneerlijk geweest. Zeker tegenover jou en tegenover je vader. Maar nu ben ik eerlijk. Maakt het uit? Eerlijkheid is voor kinderen die niet uit het trommeltje met snoep mogen stelen. Waarschijnlijk heb je nooit geweten waarom je vader zelfmoord heeft gepleegd. Dat was mijn schuld. Ik wilde op een bepaald moment eerlijk tegen hem zijn. En ik vertelde hem de waarheid…’’

‘’En die was?’’

‘’Dat jij niet zijn kind was.’’

Ze stond op en verliet de kamer.

Ik rende haar achterna.

‘’Waarom ben je dan naar Oekraïne gekomen?’’ schreeuwde ik keurig.

‘’Dat weet je best,’’ zei ze, ‘’ik wil net als jij over een jaar of zo in Miami wonen, of ergens anders in Florida, of in Toscane… Ik heb al een goed contact met een generaal.’’

‘’ En wie is dan mijn vader?’’ Mijn stem klonk hees en daar had ik de pest over in.

‘’Je vader heeft nooit geweten dat hij je vader was en ik weet het ook niet. Het was wat we toen een travestiet noemden en hij heette Barbara. Meer weet ik niet.’’

Vadermoeder haalde zijnhaar schouders op - en weigerde me aan te kijken. Ik was voor haar een kaart, een joker.

Is het vreemd om op je 31ste te horen dat je vader je vader niet is? Dat het wezen dat destijds je moeder was met een travestiet naar bed was gegaan met als resultaat een dochter die zich elke dag verkleedde als dokter?

‘’Interessant,’’ zei mijn psychiater.

Hij doelde niet op de verhalen die ik vertelde maar zijn belangstelling betrof de hanger die ik om mijn nek droeg. Een hanger die ik van mijn Oekraïense vader had gekregen. Een ordinair kruis van zilver. Eigenlijk niet ordinair, maar tijdens het lijkenwassen en de triage heb ik er wel honderden gezien. Om nekken, om polsen, in zakken, in onderbroeken, op armen, billen en borsten.

‘’Ben je gelovig?’’ vroeg mijn psychiater.

‘’Wie gestoord is gelooft in God, wie niet gestoord gelooft ook in God. Ik ben zo gestoord om niet te geloven.’’

‘’Kijk,’’ zei hij, en hij toonde mij zijn blote rug waarop een kruis van een halve meter getatoeëerd was. Tja, op een rug had ik er ook al vele gezien, vaak ook met hakenkruis.

‘’Interessant,’’ zei ik, ‘’en mag ik naar de omstandigheden vragen?’’

‘’Ik geloof. Een mens hoort in God te geloven. Dat zeg ik ook altijd tegen mijn patiënten.’’

‘’En waarom hoort dat?’’

‘’Waarom zou je de mooiste uitvinding van de mens ongebruikt laten?’’

‘’Omdat uit Zijn naam de vreselijkste misdaden worden gepleegd, als ik zo om me heen kijk. Dat lijkt me een goede reden om God af te zweren.’’

‘’Jullie atheïsten kennen de waarde van de hypocrisie niet. God spreekt waarheid door elke mond, dus ook door de mond die liegt. Dus als je liegt, was jij het niet, maar God.’’

‘’En je gestoorde patiënten die een ander neersteken?’’

‘’Daar heb je weer zo’n atheïstische opmerking… Ik vond dat kruis op m’n rug gewoon mooi. Alle jongens met wie ik in dienst was, hadden zo’n kruis. Jouw hanger heeft toch ook betekenis voor jou? Al was het een afdruk van een stuk stront, het feit dat het van je vader komt, geeft het betekenis… Verdomme, ik heb weer zin in je… De geslachtsdaad geeft ook betekenis aan de dingen…’’

‘’Dat weet ik. Daar zijn jij en ik uit voortgekomen.’’

‘’God is een hypotheek die je kunt nemen. Een geestelijke hypotheek,’’ zei mijn psychiater, ‘’je leent gewoon alle normen en waarden van hem, plus dat je alles aan hem kunt overlaten en hem van alles de schuld kunt geven, tot hem bidden werkt altijd, zelfs als het niet werkt. En als de hypotheek voldaan is, zie je maar wat je met hem doet.’’

“Mijn God is mijn vader,” zei ik.

Leave a comment

Subscribe now

Share

Ik ben zeer gelukkig met de volhouders. Laat weten wat u ervan vindt. Slechte reacties trek ik mij aan, maar laat ik ongelezen, goede reacties zie ik als ironie en geloof ik toch niet.

14.

Uiteraard had hij geen brief aan mij achtergelaten maar wel aan zijn vrouw, kinderen en vader.

Hij had goede bedoelingen gehad. Hij wilde er al een tijd uit. Hij had het gedaan omdat hij een kinderkliniek wilde opzetten. (Specifiek: “(…) een kliniek om kinderen met kanker te helpen”. Hij sprak van Spijt, Grote Spijt, de Grootste Spijt, en hij hoopte dat God hem vergaf, geloof ik.

‘’Hoe is het gegaan?’’ Het lukte mij onaangedaan te klinken.

‘’De M.P. kwam hem arresteren. Hij vroeg of hij nog even mocht pissen en kakken, hij pakte een pistool en schoot zich voor z’n kop.’’

Van mijn vader was het straf - voor hem, moeder en misschien voor mij - voor Mijn Apotheker was het paniek.

Mijn Medicijnman baadde in een plasje met bloed met een deel van z’n hersens naast zich op de vloer. Daar lag zeker een IQ of honderd, schatte ik.

Hij was dus ontdekt.

Wat wisten ze nog meer?

‘’Wat had hij gedaan?’’ vroeg ik.

‘’Opiaten ontvreemd en cocaïne binnengesmokkeld. Alles met vervalste aanvragen voor medicijnen.’’

‘’En waarom?’’ vroeg ik.

‘’Hij wilde rijk worden.’’

‘’Hoe zijn ze erachter gekomen?’’

‘’Dat weet ik niet.’’

‘’Zijn er nog meer mensen bij betrokken?’’

‘’Weet ik niet. Vast wel.’’

‘’Aan wie verkocht hij die opiaten?:’’

‘’Geen idee… We weten niks. Wat ik hoorde op het hoofdkwartier is dat het een grote zaak is, maar hoe of wat… daar werden wij niet over geïnformeerd.’’

Ik bedankte de jongens die het onderhand ook wel gewend waren naar de dood te kijken.

Even later zei ik aan een nieuwe arts dat ik de apotheker goed had gekend, dat ik hem heel sympathiek vond en niet begreep hoe dit zo had kunnen gebeuren.

‘’Ik moet er met mijn neus bovenop hebben gestaan,’’ zei ik.

‘’In Kyiv gebruikt iedereen cocaïne,’’ zei hij, ‘’maar hij had geen wapens moeten verhandelen.’’

‘’Wapens?’’ Ik klonk oprecht verbaasd want dat wist ik niet.

‘’Door ons buitgemaakte Russische wapens verkocht hij weer aan de Russen.’’

‘’Hoe dan?’’

‘’Geen idee.’’

‘’De schoft!’’ zei ik. En ik moest bijna huilen van woede.

Ondertussen werd het kantoor van De Apotheker doorzocht.

Ze zouden mijn recepten vinden die ik had uitgeschreven.

Ik kon alles verklaren, en ik zou wel zien wat ik niet kon verklaren.

Ik ging Margareth bellen. En daarna langs bij haar Vier Sterren Big.

Aan de bomen hing Vogel Doodstraf.

Hij fladderde even om me heen.

-

Generaal Margareth kwam naar ons toe en sprak de manschappen toe.

‘’Corruptie in oorlogstijd is een dodelijke aanslag van de vijand. Corruptie in oorlogstijd is onmenselijk verraad. Corruptie in oorlogstijd is degene doodschieten die je leven heeft gered. Daarom zullen zij een groot onderzoek doen. De corruptieplegers zullen gevangen worden genomen, als ze daarvoor al niet om het leven zijn gekomen. De kans dat ze uit die gevangenis zullen komen, is gering. Misschien is het wel zo dat als je corruptie hebt gepleegd en gevangen wordt genomen, je beter dood had kunnen zijn. Even wat cijfers: van de twintig functionarissen die wij wegens corruptie hebben gepakt, hebben er zeventien in de gevangenis zelfmoord gepleegd. Althans, voor zover wij hebben kunnen nagaan was het zelfmoord. De overige drie zitten in hun cel, verstoken van hun vrouw en kinderen, ze huilen acht uur per dag, worden acht uur gepest en getreiterd door hun medegevangenen en hebben acht uur lang nachtmerries, want van slapen komt niet veel.

-

‘’Het was voorspeld,’’ zei Margareth toen we alleen waren.

‘’Hoezo? Door wie?’’

Ze keek me aan en zweeg.

‘’Toch niet door mijnheer mijn moeder?’’

‘’De kaarten zeiden het.’’

‘’Dat kaarten een mond hebben en in het Nederlands kunnen spreken vind ik al geweldig, maar dat ze ook nog in de toekomst kunnen kijken, vind ik helemaal grandioos. Dus je had niet zo’n leuk gesprek met de kaarten van mijnheer mijn moeder?’’

‘’Drie keer kwam de dood naar voren.’’

‘’Drie keer? En wat zei mijnheer mijn moeder toen?’’

‘’Dat voorspelt niet veel goeds.’’

‘’Zei ze dat? Vijf jaar heeft vadermoeder gestudeerd. Terwijl een kaartspel uit de goochelwinkel van drie euro vele duizenden euro’s aan studiekosten had kunnen besparen.’’

‘’Ze combineert psychologie met de kaartlegging,’’ zei Margareth.

‘’En als ze nu had gezegd - wat ik zou hebben gedaan - ‘Ha, drie keer de dood, je wordt rijk, je zult niet alleen een man maar ook twee gezonde kinderen krijgen… of wat had je dan gedacht?’’

‘’Ik ben verliefd op je moeder.’’

‘’Dan heb je al een man met één kind.’’

Haar Vier Sterren Big kwam binnen. We zwegen geruime tijd. DeVier Sterren Big schonk zichzelf een whisky in, dat doen generaals in de film namelijk ook. Daarna stak hij een sigaar op. Ook dat doen ze in films. Grappig, ik werd nu omringd door twee generaals.

‘’Het is oorlog, dan verlies je wel eens een slag,’’ zei hij opeens.

‘’ Het is soms net een kaartspel,’’ zei ik.

‘’Al verlies je vele slagen, als je één goede slag wint, win je de oorlog,’’ zei Margareth.

‘’In een oorlog moet je altijd op je hoede zijn, voorzichtig zijn,’’ zei de Vier Sterren Big.

Margareth en ik knikten als twee kinderen.

‘’Ik moet hier een groot onderzoek doen,’’ zei Big. Hij keek ons één voor één aan. Toen zei hij tegen Margareth: ‘’En jij moet me helpen!’’

Verdomd, hij hield echt van haar. En hij had mij zojuist veroordeeld.

Zag ik een zwarte vogel fladderen die op mijn schouder wilde zitten? Nee, ik zag het bloed van De Apotheker aan mijn handen toen ik geen handschoenen had aangetrokken op het moment dat ik zijn schotwond bekeek. Even had ik namelijk nog gedacht dat hij nog een beetje leefde. Ik zag z’n ademhaling op en neer gaan. Ik luisterde naar het kloppen van zijn hart dat stil stond. Zijn bloed, zoals in grote tragedies, kreeg ik niet van mijn handen gewassen.

Mijn vadermoeder zou nu waarschijnlijk een hartenaas trekken, of de koningin, of weet ik veel wat Koning Tarot voor de liefde had bedacht. Had De Dood op die kaarten niet een zeis? Hahaha! De kaarten voor mij had ze al lang geleden geschud en gelegd.

• wordt vervolgd -

• Leave a comment

  Subscribe now

  Share Theodor Holman

  Dit satirische oorlogsfeuilleton mag u nog gratis lezen

13

De psychiater kon zijn begerige ogen niet van me afhouden, maar was toch professioneel. We waren beiden “hoogopgeleid” of zoiets.

‘’Ik speel met m’n leven,’’ zei ik.

‘’Hoezo?’’

Schrok hij?

‘’Ik speel het spel: leven. Maar ik verlies steeds,’’ zei ik

‘’Stop met spelen.’’

Dat was een aardige.

‘’Kan ik niet.’’

‘’Waarom niet?’’

‘’In een spel is niks waar. Dat niets waar is, heb ik nodig. Als alles waar is, kan ik de doden die ik zie niet aan, ik kan de ziektes niet aan. Ik kan mijn zogenaamde moeder niet aan. De wereld niet. Ik vind het niet erg om rond te dwalen in een dystopie, maar hij mag niet waar zijn. ’’

‘’Hoezo?’’

‘’Mijn dystopie is een huis waarvan de voorkamer een operatiezaal is, de achterkamer een mortuarium en in de pannen van de keuken trekken ze soep van bloed en botten. Dat mag niet waar zijn. Dat moet een spel zijn.’’

‘’Maar het is geen spel.’’

Dat antwoord viel me tegen van de psychiater.

‘’Nee, alles is waar. Daarom zit ik hier. Jij moet me helpen het een spel te laten zijn,’’ zei ik.

Hij schreef iets op.

‘’Wat voel je?’’ vroeg hij toen.

‘’Ik zit gevangen,’’ zei ik. Je zou dat een patiënten-cliché kunnen noemen. Als je dat zegt voelen psychiaters zich weer op bekend terrein.

‘’Wat zou je willen?’’ vroeg hij.

-

Ik wilde leven, en daar moest ik voor zorgdragen.

Mijn leven was tussen de doden en gewonden.

Ik Kyiv voelde ik me ongelukkig.

Te weinig doden en gewonden.

Natuurlijk ging ik met de psychiater naar bed, maar ofschoon de seks goed was, werd ik er ongelukkig van. Ik was voor hem niet uitzonderlijk. En dat wilde ik toch als vrouw. Daarbij was hij iets te verguld met zijn ego. Hij was een bekendheid in het ziekenhuis. Hij liet niet na te vertellen hoe ongebonden hij was. Hij zei echt “vrij” te zijn. Dat stond me allemaal tegen. Zijn vrij zijn betekende dat hij alles mocht neuken, vele relaties van een half uur, zodat hij altijd onbevredigd was. Een vrouw was voor hem een vagina met een mond die hem constant bewonderend moest toespreken, maar het enige wat aan hem te bewonderen viel was zijn gevoelskitsch. Zijn orgasme was een roffel op zijn eigen borst.

Dag psychiater. Mijn mond zei daarnet: je was een lekker taartje, maar ik ben nu een beetje misselijk.

Ik wilde weer naar mijn frontgebied. Mijn geheime missie in het Militair Hospitaal te Kyiv zat er toch op en bij ons achter de frontlinie kon je de bloeddruk van de wereld goed opnemen.

En was er iets weldadiger dan het opsnuiven van de frisse lucht van verkrachtingen en lijkenzakken die te lang ongeopend waren? Aanstellerij? Probeer maar eens uit te leggen door wie of wat je het gevoel hebt dat je leeft en niet dood bent.

In Kyiv was de oorlog voor mij weliswaar aanwezig, maar slechts als een reeks schimmelinfecties, een aaneenschakeling van griep, een constante ontsteking aan oren en ogen. Ik vond mijn collega’s zeuren, hoewel er geweldige therapeuten tussen zaten.

Aan het front had ik eigenlijk alleen de laatste uitgave van het leerboek chirurgie nodig plus een boodschappentas met chirurgische keukenspullen. Elke dag bestudeerde ik daar iedereen die dood of gewond was. De wereld zie je in de ogen van die doden en gewonden. Oogbol is wereldbol. Die ogen zijn trouwens meestal gesloten door de dood of door pijn. Dood en pijn zijn met elkaar getrouwd en wonen in het Rattenrijk onder onze tenten.

Ik heb gezegd, Dixi. (Zo noemde ik mijn favoriete rat, of kat. Ik herkende ze doordat de een de ander in zijn bek had.)

-

Margareth was paniekerig stil toen ik vertelde dat ik terugging naar het front.

‘’Om mij?’’ vroeg ze, ‘’of omdat je je psychiater wil vergeten?’’

‘’Mijn psychiater is vermoedelijk mij al vergeten en is alweer 37 minnaressen verder.’’

‘’Hoe vond jij dat hij… Mij viel het tegen. Dat harde lichaam van hem…’’

Ik knikte, we lachten, roddelden nog wat, maar al snel rolden de traantjes over haar wangen.

‘’Ik kan besluiten je hier te houden,’’ snikte ze. Zelfs bloot had Margareth nog haar generaalsuniform aan.

Mensen die snikken zijn trouwens zelden oprecht. Hoewel, oprecht over hun zelfmedelijden zijn ze dan weer wel. Ik haalde mijn schouders op.

‘’Dan ga ik terug naar Nederland. Aan het front kan je me af en toe nog zien,’’ zei ik.

Ze stapte uit bed.

‘’Ik vrees dat ik ook verliefd ben geworden op je moeder,’’ zei ze.

Nee, ik schrok niet. Had zoiets verwacht, gek genoeg. Ze zou vadermoeder naar het front sturen, maar dat deed ze niet. Moeder had een winkeltje in kaartleggen of waarzeggerij of tarot, weet ik veel, dat ook weer goed liep. Met haar zwarte pakken en zwarte stropdassen had ze de sfeer van mysterie om haar heen. Ze was vooral voor zichzelf een mysterie. Mysterie, uw naam is bouquetreeks. De kaartlegster, gokken met en op de waarheid.

‘’Heeft ze nog een verhouding met jouw tante?’’ vroeg Margareth.

‘’Zolang iedereen aan ons verdient wel. Tante is terug in Nederland en werkt daar voor haar eigen bestwil.’’

‘’Je moeder heeft er nog een paar handeltjes bij.’’

‘’Het wezen dat mij heeft gebaard verkoopt stukje bij beetje zichzelf uit tegen een spotprijs, met nadruk op spot. Daarom is dit wezen in een oorlogsgebied zeer op haar plaats.’’

‘’Ze heeft m’n toekomst voorspeld,’’ zei Margareth.

‘’Uiteraard. En? Wat zei ze? U zult een oudere vrouw ontmoeten die een opwindende verandering in uw leven teweegbrengt?’’

‘’Zoiets.’’

‘’En? Hoe lang duurde het?’’

‘’Het was liefde.’’

Was ik jaloers? Of kwaad? Ik stapte mijn bed uit en gaf de generaal een klap voor d’r kop. Ik pakte haar uniform en gooide dat op de gang, waar haar aide, sergeant Kapotjeplof, de deur beveiligde.

Ik pakte mijn koffer, ging langs het ziekenhuis, groette mijn psychiater, die zei dat hij net bezig was verliefd op mij te worden (‘Maar we blijven wel appen hè?’) en vertrok naar het front, waar ik me ’s avonds meldde bij het veldhospitaal.

Daar zag ik toen die typerende zwaailichten van de Militaire Politie.

Leave a comment

Subscribe now

Share

Volhouders, ik bewonder u en ik werk voor u. Groeten vanuit Italië. Lees ook mijn roman: De trip van Ferdinand Hania.

12

Ik was een maand in het Stadsziekenhuis van Kyiv medische hand-en-spandiensten aan het verrichten - vooral veel chirurgen helpen en de generale staf bloeddrukverlagende, slaap en maagzuur-remmende middelen voorschrijven, toen Margareth eerst heftig met me wilde vrijen (snel klaarkomen) en daarna zei: ‘’Er is een mooi mens in Kyiv naar je op zoek.’’

‘’Een mooi mens?’’

‘’De mooiste mens die ik ooit heb gezien.’’

‘’Hoezo mooi?’’

‘’Je moet het zien…Prachtig, geweldig. Ze is…Hij is…’’ Margareth keek op haar horloge, over drie minuten hier. Misschien is ze er al. Of hij.’’

‘’Ze?’’

‘’Of hij. Snap je?’’

‘’Nee… Ja. Ik vrees slecht nieuws.’’

Ik liep naar de gang. En daar zat, met haar vriendin Tante Wreed wier echte naam ik altijd vergat, en als ik me die per ongeluk herinnerde nog eens bewust uit mijn geheugen wiste, mijn vadermoeder.

Geheel man met vrouwentrekken. Een vrouw die op mij leek maar man was. Een zin die met zichzelf in tegenspraak was. Een beeld dat het tegendeel was van wat het voorstelde. Geen lofzang op transitie. Iets mislukts. Een ruïne van vlees. Want het verbergen van borsten voorkomt nooit de vernietigende werking van de tijd. En crèmes zijn over het algemeen dure oplichterij. Dat Margareth haar mooi vond, begreep ik wel. Die wilde altijd iets dat niet bestond. Bekeek je vadermoeder van links dan was ze een manvrouw, van rechts een vrouwman. Keek je haar recht in haar gezicht dan voelde je de schaamte die hijzij of zijhij zou moeten hebben. Schaamte en medelijden. Schaamte want medelijden. Schaamte door medelijden.

Godallemachtig waarom was er zoveel schaamte in het bestaan!

Vadermoeder had een wandelstok die ik nooit eerder had gezien. Samen met haar opeens licht gekromde rug leek ze op een door kinderen getekende reiger.

‘’Wat doe je hier?’’ vroeg ik.

‘’Ik wil meer geld.’’

Margareth gedroeg zich opeens als de zeer belangrijke generaal, die ze ook was, en commandeerde haar ‘aides’ die gewoonlijk haar schoenen poetsten, haar tas met belangrijke papieren droegen en haar voor de deur beveiligden als wij aan het vrijen waren om vadermoeder, die vriendin van haar en mij naar een lege kamer te begeleiden. Zelf bleef ze er ook bij.

In de kamer herhaalde vadermoeder: ‘’Ik heb meer geld nodig.’’ Ze gaf er meteen haar reden bij: ‘’Ik ben werkloos. We leven van het geld dat we met jou verdienen. Ik heb meer nodig.’’

‘’En als ik dat niet geef?’’

‘’Dan heb jij ook geen carrière meer. Ook geen militaire.’’

Ze keek even snel naar Margareth, die net deed of ze niet luisterde.

‘’De generaal spreekt een beetje Nederlands,’’ zei ik.

Daar schrok vadermoeder van.

Ik dacht kort na en zei: ‘’Ik kan je tweeduizend per maand extra geven. Niet meer.’’

‘’Dat is genoeg.’’

‘’Wanneer ga je weer naar Nederland?’’

‘’Niet. Ik wil hier blijven om goed werk te doen.’’

Ik smeekte de God waarin ik niet geloof dat ik niets van verbazing zou laten werken.

‘’Men heeft hier geen behoefte aan psychologen,’’ zei ik, terwijl ik, voordat ik alle woorden die ik uitsprak in ijswater had gedoopt. Dat kon ik goed, want meestal doopte ik al mijn woorden die ik tegen haar sprak in ijswater of gif.

‘’Ik wil hier ook geen psycholoog zijn.’’

‘’Wat dan?’’

‘’Ik heb geleerd de kaart te leggen, de toekomst te voorspellen en mensen te doorgronden.’’

Margareth bewoog met haar benen van opwinding en glimlachte.

‘’Kaartleggerij is onzin! Dat weet je en is misdadig!’’ zei ik.

‘’Ik kan het!’’ zei vadermoeder. ‘’Natuurlijk kan ik het. Het leggen van kaarten is gewoon een methode zoals je in de psychologie zoveel methodes hebt. Of je nu in God gelooft, in kaarten of in therapeutische sessies, het is allemaal hetzelfde. Ik kan alle drie leveren.’’

‘’Wanneer u de mensen moed geeft de strijd voort te zetten heb ik er geen bezwaar tegen,’’ zei Margareth.

Ik scheurde bijna van woede.

‘’Kunnen jullie ons aan woonruimte helpen?’’ vroeg vadermoeder.

‘’Zou u het erg vinden aan het front te werken?’’ vroeg Margareth.

‘’ Nee, graag’’! zei vadermoeder.

Haar vriendin knikte mee en zei: ‘’We willen beiden graag een bijdrage leveren aan deze oorlog. Ik ga echter terug naar Nederland om… dat ik daar nodig ben.’’

Dat was een boodschap aan mij. Ik begreep dat Mijn Apotheker, Margareth, De viersterren Big, ik en nog wat andere hooggeplaatsten door konden gaan.

‘’Ik stuur u persoonlijk naar het front,’’ zei Margareth tegen vadermoeder.

• wordt vervolgd-

  Leave a comment

  Subscribe now

  Share

  Lees ook: De trip van Ferdinand Hania. Steeds vaker goeie recensies.

  

11

Toen ik in Kyiv was, hadden we het geluk dat er een echt massagraf was ontdekt waarvoor de Russen verantwoordelijk waren. Dertig mensen. Uit een piepklein dorp. Vrouwen, mannen en kinderen van alle leeftijden. Ze hadden al zeker twee maanden onder de grond gelegen. We moesten monsters, foto’s en video’s nemen die als bewijs moesten dienen voor als de Russen voor het Internationaal Gerechtshof te Den Haag zouden komen. Dat zou volgens mij nooit gebeuren. Oorlogsmisdaden worden namelijk snel vergeven; een enkele schlemiel zouden ze misschien veroordeeld krijgen, de grote jongens werden beschermd door grote jongens, die werden beschermd door grote jongens die werden beschermd door grote jongens. De rest, ja - wat moesten de rechters daarmee? Als ze al werden veroordeeld, worden ze in hun eigen land tot held uitgeroepen. Dat kost niets, en de hele familie, inclusief de gevangenen, is blij.

Het internationale recht

Is een Gordiaanse vlecht

Tegen de tijd dat de knoop is ontward

Gaat een nieuwe strijd van start

De straffen worden dan weer overbodig.

Want wij hebben de oude vijand nodig.

Een gedichtje van mijn vader.

Vertaling van mij!

-

Margareth wilde niet vertellen, nadat we alles wat in het massagraf had gelegen hadden gecatalogiseerd, waar ik precies moest werken en wat ik moest doen. Ik vreesde dat ik reisleidster moest worden voor al die Nederlandse delegaties die Kyiv bezochten.

Ze liet me in het ziekenhuis wat rondlopen.

Veel vrouwen, moeders, ouderen, want de jongeren waren naar het front. Ik was benieuwd wat ze mankeerden.

Ik ontmoette de psychiater. We hadden een leuk gesprek.

‘’Wat zijn zo de klachten hier?’’ vroeg ik.

‘’Hoezo?’’

‘’Ik was nieuwsgierig. Misschien kom ik in dit ziekenhuis werken.’’

‘’Hoezo?’’

‘’De generale staf heeft dat gevraagd. Margareth…’’

‘’Hoezo?’’

‘’Ik was al lang aan het front.’’

‘’Hoezo?’’

Ik besloot mijn mond te houden. Psychiaters houden namelijk van een geheim dat in je hersens verstopt zit en waardoor je gaat verkrachten, moorden, eigenaardige fobieën hebt, je moeder haat, met je vader naar bed wil en geen verklaring hebt voor je eenzaamheid.

We stonden zwijgend tegenover elkaar. En opeens zei hij: ‘’Welkom, de dood, kwam vandaag om kwart over zes vanmorgen.’’

‘’Hoezo?’’ vroeg ik.

‘’Om zes uur viel er een raket, dus om kwart over zes kwam de dood hier… Een oudere man die geweigerd had naar de schuilkelders te gaan.’’

‘’Hoezo?’’

‘’Dat is het ergste… Die ouderen die het verdommen om de trappen af te lopen en naar de metro te gaan om te schuilen.’’

Hij leek echt geroerd.

‘’En jouw werk?’’ vroeg ik.

‘’Antidepressiva, slaappillen en doorverwijzingen naar de cardioloog, de maagdarmspecialist en de dermatoloog. Oorlog veroorzaakt heel veel allergieën. Als ik weet hoe dat komt ga ik erop promoveren.’’

‘’Oorlog jeukt.’’

‘’Men wil zich dood krabben.’’

‘’Men wil zich de ogen uit z’n kop krabben.’’

-

Terug in de operatiekamer voor Operatie Margareth.

Het zagen van de benen die mij ooit hadden omklemd, zou me redelijk makkelijk afgaan. Ik had alleen constant die ene vraag in mijn kop die als een tor door mijn hersens heen en weer liep.

Waarom liet ik Margareth niet sterven?

Was dat omdat ik een eed had afgelegd? Ach, die eed. Daar kon je een poedertje van draaien en een pil van maken en inslikken als je last had van een moraal waar je misselijk van werd.

Zagen, zagen, wiedewiedewagen.

Piet kwam thuis om een boterham te vragen.

Moeder was niet thuis.

Vader was niet thuis.

Piep, zei de muis in het voorhuis.

Eigenlijk was ik Piet. Piet die niemand ziet. Piet Verdriet. Piet die huis en haard verliet. Piet Gevoelsgraniet. Piet dynamiet. Piet bandiet.

Moeder was vader, en niet thuis.

Vader was dood, en niet thuis,

Piep zei de rat in ons veldhospitaal.

Zagen, zagen… Op de vingers gekeken door zusters en broeders. Ik zaag het leven weg, zagen als straf, zagen waardoor ik een mens minder maakte; ik zaagde om haar hart heen. Kom op hart, stop, mantraade ik. Waarom wilde ik deze vriendin behouden, terwijl ze mij in gevaar had gebracht, omdat zij rijk wilde worden. Zagen, zagen, aanslagen, aangeslagen, ziekenwagen, donderjagen, welbehagen, verslagen. Verslagen. Verslagen verslagen. Slagen slachtpartijen? We verslaan slachtpartijen in verslagen.

Verslagen.

Het was doodstil in de operatiekamer.

Iedereen keek naar monitoren. De piepten als muizen en gaven de stilte een ritme.

In de bol geslagen, ondervragen.

Hoe luid wordt het laatste uur geslagen voor hen die het levenslicht zagen. Levenslicht. Duister. Ontluister! Ontluisterend.

In rijm en ritme proberen het onbegrijpelijke met elkaar in verband te brengen. Maar er is geen samenhang, verdomme nog aan toe.

‘’Ze mag niet dood…,’’ piepte haar viersterrenmuis.

Alleen ik wist waarom ze dood wilde.

-

Maar zover zijn we nog niet in dit verhaal.

-wordt vervolgd -

Leave a comment

Subscribe now

Share

Alle afleveringen van Frontchirurg - een satirisch oorlogsfeuilleton - zijn gewoon terug te lezen.

10

‘’Waarom sekswerkers, Margareth?’’ vroeg ik. Ik gebruikte expres het woord hoeren niet.

‘’Seks is het enige dat ontspant.’’

‘’Jongetjes van negentien die thuis een treurend meisje hebben, of getrouwd zijn en vaders zijn van jonge kinderen… Hun orgasme duurt een paar seconden, de ontspanning wordt overspoeld door schuldgevoel waardoor ze degenen willen vernietigen die ze schuldig laten voelen voelen. Schaamte maakt moord zo makkelijk!’’

‘’Ik nodig ook wel eens escort uit,’’ zei ze,

‘’Misschien lig je er naast één, Margareth.’’

Ze begon me heftig te kussen alsof ze wilde bezegelen dat ik van haar was. Altijd met die onhandigheid. Haar lustgevoel was ontdaan van tederheid; het kwam bij haar uit een diepe put en iedere handeling moest eerst door een vlies van gêne breken.

‘’Een orgasme moet zich hechten aan geluk,’’ zei ik, al weet ik heus wel dat geluk niet echt bestaat. Laat ik zeggen dat het zich moet hechten aan de suggestie van geluk.’’

‘’Voor mij is geluk…,’’ ze dacht nog even na over haar antwoord en zei: ‘’ Voor mij is geluk… Ik was gelukkig toen ik werd gepromoveerd tot generaal en Biggie zoals jij hem noemt mij nam in de latrine bij ons front.’’

‘’Waardoor voelde je geluk?’’

‘’We waren gelijk in rang. En hij wilde mij! Ik had hem kunnen weigeren zonder gezeik. Dat noem ik emancipatie.’’

‘’En wij?’’

‘’Jij hebt macht over mij. Dat weet je. Je weet dat ik ziek ben. Mijn geest is ziek.’’

We gingen weer zoenen.

Die avond werden er op boerenkarren, zodat ze geen argwaan zouden wekken, elf lijken in Russische lijkenzakken vervoerd en naar een voor mij onbekende bestemming gebracht.

-

Margareth had een macht die ik had onderschat. Dat is het aardige van macht: de ander onderschat die altijd.

Ze verordonneerde dat ik terug moest komen naar Kyiv. Ze wist dat ik dan afscheid moest nemen van mijn Apotheker.

‘’Hoe nu?’’ vroeg hij.

‘’Jij moet iets bedenken, jij wil rijk worden.’’

‘’Waarom weiger je met mij te dromen? Als de oorlog is afgelopen zijn we rijk. Dan gaan we naar Amerika. Naar Californië. Jij bent daar chirurg in zo’n ziekenhuis dat naar een miljardair is genoemd en ik werk daar als apotheker. We gaan zwemmen, zeilen, van de zon genieten, champagne drinken, verre reizen maken.’’

‘’Vluchten staat slecht op je cv,’’ zei ik, ‘’en Amerika weet niet meer wat ze heeft beloofd. Of dat zijn ze kwijt.’’

Hij hoorde me niet.

Dat ik nooit met hem zou meegaan, begreep hij ook niet.

De avond voordat ik naar Kyiv zou vertrekken, gingen we “uit eten”. In zijn tent. Hij had vlees gemaakt met vlees en vlees. Een rauwe paprika en een rauwe wortel en een rauwe komkommer. Hijzelf genoot. En hij liet alle vijf zijn oneliners weer op me los.

‘’Eten is neuken, goede drank is net zo lekker als neuken, lekker neuken is als vlees, goed drinken is als de geslachtsdaad, eten en drinken is een groot seksueel feest… Vind je ook niet?’’

‘’Ik vind doden zien net als neuken, een goede amputatie is als een lekkere neukpartij, hoeren in lijkenzakken stoppen is als een geslachtsdaad uit liefde, naar het hart van dode kinderen blijven luisteren is als een heerlijke likbeurt van mijn geliefde…’’

Zei ik dat?

Hij luisterde niet, want er hing weer een stuk bot uit z’n mond.

‘’Ja, allemaal lekker,’’ zei hij.

Na het eten wisten we niks meer tegen elkaar te zeggen. We wisten eigenlijk nooit wat we aan elkaar moesten vertellen. Het liefst zou ik hem vragen naar zijn vrouw en kinderen, maar dat kon dus niet. Ach, het kon me ook niets schelen. In Kyiv zou een andere medicijnman op me wachten en de handel zou gewoon doorgaan. Zelfs uitgebreid worden.

-

Ik moest m’n vadermoeder vertellen dat ik weer naar Kyiv ging en toen ik die mededeling via de telefoon had gedaan, bleef het stil.

‘’Ik ga dus naar Kyiv,’’ herhaalde ik.

‘’Is het nu afgelopen met de pakjes die ik van je krijg?’’

‘’Ik denk het niet… Vonden jullie de cadeautjes mooi?’’

‘’Ik vond de ringen mooi… had ik niet van je gedacht.’’

‘’Mooi hè.’’

Het waren ringen die mijn apotheker en de patholoog-anatoom van de doden had gehaald. Van die vrouwen, uiteraard. De Russen hadden ook vrouwelijke soldaten. De ringen zaten niet zozeer om hun vingers maar om hun identificatieplaatjes en in hun portemonnee.

‘’En die jongen die het andere ook kwam halen was ook erg aardig.’’

‘’Ik weet niet wie dat is.’’

‘’Een hele beleefde jongen.’’

‘’Mooi.’’

‘’Hoe gaat het met je?’’ vroeg ze niet.

‘’Is het gevaarlijk daar?’’ vroeg ze ook niet.

‘’Pas je wel op?’’ vroeg ze ook niet.

‘’Heb je vrienden of vriendinnen,’’ zou ze zeker niet vragen.

‘’Weet dat ik vaak aan je denk,’’ dat zei ze uiteraard ook niet.

‘’Ik weet dat het zwaar is daar.’’ Ze beet liever haar tong af.

Maar ik vroeg verder ook niets.

Leave a comment

Subscribe now

Share

Briefkaart uit Italië

Ons lied

Wat wilden wij destijds? Seks, roem en geld.
Drie bomen waaraan sappig fruit zou hangen.
Helaas, het was niet grappig dat verlangen.
Niks lukte. Daarvan raak je uitgeteld.

Roberto’ s vriend kreeg aids van seks en stierf.
Het geld dat Luca had was crimineel.
En roem, zonder talent, dat is niet veel.
Steeds was er iets wat ons geluk bedierf.

Bespreken vrienden ooit de zin van ons
bestaan. We zitten in de zon en weten:
dit krijgen wij. Meer niet. Meer hoeft ook niet.
We leefden tien driestuiver-feuilletons

als je ons hoort bij ’t drinken en het eten.
Geluk is’t zingen van ons levenslied.

(La nostra canzone, Aldo di Petrucci, vertaling: Theodor Holman)

Leave a comment

Subscribe now

Share

Aan mijn lezers: Sommigen zijn enthousiast, anderen kunnen niet verder lezen. Ik schrijf voor de enthousiaste volhouders. Ik MOET dit afmaken. Nieuwe lezers: lees alle vorige afleveringen van dit oorlogsfeuilleton.

9

Moest ik besluiten Margareth te laten leven, zij het met wat ledematen minder, een afgevlakte kaak en maar één long?

Niet alleen wilde haar Viersterren Generaal Biggie dat ze bleef leven, ik wilde het ook. Al bestond ze nog maar uit een hart met één oog, dan nog wilde ik haar dingen zeggen en laten zien en vragen. Met alleen een mond die ook kon kussen nam ik ook genoegen.

‘’Was ik niet belangrijk genoeg voor je, Margareth?’’

‘’Wat was er dan tussen jou en mij, Margareth?’’

‘’Er was toch liefde, Margareth?’’

Vragen die ik nooit zou stellen, omdat ik de antwoorden wel wist (nee, niks, misschien seks, nee) en omdat ik te weinig van die keukenmeidenromans heb gelezen om te weten wat ik nog meer zou moeten vragen.

Maar beslissen over haar dood kon ik niet, terwijl het mijn dagelijkse werk is en het me makkelijk afgaat.

‘’Kom op, sterf,’’ zaagde ik door, ‘’sterf, sterf, sterf…’’ Mooie benen zeurden dat ze niet zonder haar konden.

‘’Sterf, sterf, sterf, sterf.’’

-

En toen kwam die dag dat de vrachtwagen elf lijkenzakken bracht.

De levenloze menselijke resten waren erin gevouwen als grote puzzelstukken. We legden ze achter twee tanks.

Ik had de eer ze te openen.

Af en toe een hoge hak, allemaal een gescheurde jurk, een gescheurde netkous, een gescheurde slip, soms een in elkaar gebeukt hoofd, allemaal bloed van achteren, bloed van voren, beten in borsten. De geur van goedkope parfum.

Tien hoeren.

Nee, tien seksslaven.

Nee tien troostmeisjes.

Nee, tien prostituees.

Nee, tien sekswerkers.

Nee, tien meisjes.

Nee, tien vrouwen - en één peuter van pakweg drie.

‘’Waar?’’ godverdomde ik.

‘’Zeven kilometer verderop. Gezien door onze drone.’’

‘’Hoezo gezien door onze drone?’’

‘’Ze lagen … in een soort massagraf, ‘’zei de soldaat.

‘’Van ons of van hen?’’

De vrachtwagenchauffeur zei niks.

‘’Wie van onze tering-klote artsen was erbij?’’

Hij keek om zich heen, haalde zijn schouders op en zei: ‘’We waren vlakbij, we moesten eigenlijk zeven anderen ophalen.’’

Ik belde meteen met de patholoog-anatoom en de commandanten te velde. Ik wilde weten voor wie die dames waren. Wie had dit gedaan? Die van ons? De Russen?

Ze moesten onmiddellijk in de koelcellen van het mortuarium.

Het was overduidelijk een groepsverkrachting geweest.

Terwijl ik ontdekte dat het peutertje ook was verkracht voordat het was doodgeschoten, werd ik gebeld uit Kyiv.

Net als mijn moeder begon Margareth meteen met praten.

‘’Wat maakt het uit wiens hoeren het zijn?”

‘’Als het onze jongens waren zijn ze ziek en moeten ze verdwijnen.’’

‘’We komen er nooit achter. Hoeren werken voor iedereen.’’

‘’Ik heb nergens portemonnees of beurzen of tasjes gezien. Alles is van de dames gestolen. Er is ook een peuter van drie bij die ze verkracht hebben.’’

‘’Jongen of meisje?’’

‘’Meisje.’’

‘’Ik weet eigenlijk niet waarom ik dat vraag,’’ zei Margareth.

Ik zweeg en even daarna herhaalde ze met nadruk: ‘’We komen er nooit achter wie het zijn en voor wie ze werkten.’’

‘’Daar komen we wel achter.’’

‘’We komen er nooit achter schat…. Verdomme.’’

‘’Je praat of het onze jongens zijn.’’

‘’Deze lijn kan worden afgeluisterd, schat.’’

Ik was kwaad en verbrak het contact.

Probeerde ze nou te zeggen dat onze jongens dit hadden gedaan?

Neuk ze, die hoeren! Steek je pik in ze! Maar waarom verkrachten en daarna doodschieten? En waarom schokte het mij?

Werkte ik wel aan de goede kant, godverdomme?

De goede kant die in feite was bepaald door mijn vader.

Onze patholoog-anatoom - een keurige jongen trouwens, ik had verder weinig contact met hem - had een ordelijke geest. Hij plukte keurig alle kogels uit de lichamen en liet ze met een klik in een bakje vallen.

‘’Erg hè,’’ zei ik.

‘’Oorlog,’’ zei hij.

‘’Waarom zo… Waarom deze vrouwen als wegwerpvrouwen gebruiken… ‘’

‘’Schaamte… Heb je weleens een vrouw verkracht?’’ vroeg hij.

‘’Nee,’’ zei ik.

‘’Ben je wel eens verkracht?’’ vroeg hij.

‘’ ‘t Mocht geen naam hebben.’’

‘’Precies, dan weet je het niet, maar als je iemand verkracht, dan verkracht je tegelijkertijd je eigen moraal, want je weet verdomde goed wat hoort en niet hoort. Dan is de schaamte zo groot dat die uitgewist moet worden. Dus dood je.’’

‘’En als je verkracht bent?’’

“Je zou het nooit hebben geweten als je ooit zou zijn verkracht. Dan besef je in één keer dat alles wat je hebt gedaan en doet, alles waarvoor je hebt geleefd en wat je leven zin geeft, er niet meer toe doet. Degene die dat op z’n geweten heeft moet dood, anders blijf je een vies niks. Een machteloos vies niks, een smerig dingetje.’’

‘’Ik zal het onthouden. Hoe kom je aan deze wijsheid?’’ vroeg ik, maar ik wist eigenlijk het antwoord al.

‘’Ik was homo in Moskou. Verkracht, verkracht en verkracht. Daarna verkracht en verkracht. Toen in elkaar geslagen.’’

‘’Het bekende verhaal.’’

‘’Ja, niks bijzonders.’’

En weer kwam Margareth aan de telefoon.

‘’Ik kom naar je toe. We gaan geen onderzoek doen! Van hogerhand!’’

‘’Margareth, hoe kon je…’’

‘’Ik dacht dat ik de jongens een plezier zou doen.’’

‘’En nu…’’

‘’Ze krijgen een Oekraïens uniform aan en we verbanden ze.’’

Even ging er een duizelingetje door mijn hersens, maag en benen. Even stuiterde mijn wereld op de grond en kwam er een barst in.

‘’Stop maar, ze moeten nog een keer verkracht worden,’’ zei ik tegen de patholoog-anatoom.

Leave a comment

Subscribe now

Share

8.

Mijn Apotheker telde tussen twee operaties ons “salaris” uit.

‘’Je moeder moet een tof wijf zijn,’’ zei hij.

‘’Tof ja, wijf nee,’’ zei ik.

‘’Sorry, dat is beledigend. Ze is vast een hele leuke vrouw.’’

‘’Leuk nee, vrouw nee.’’

‘’Dat ze dit doet betekent dat ze veel van je houdt.’’

‘’Dat ze dit doet, betekent dat ze niks om me geeft.’’

‘’Maar ze is tof, zei je.’’

‘’Tof uit plicht omdat ik haar dochter ben.’’

‘’Herken je je in dit oude Russische lied?’’ vroeg hij.

Hij draaide zich naar me om, maakte van zijn handen twee schotels en zong:

‘’Moedertje wil mij het liefste dood.

Dan heeft ze voor zichzelf wat meer brood,

la lala, lala

Mijn moeder slaat me zomaar elke dag.

Terwijl ze zegt dat ze mij reuze mag.

La lala lala.’’

‘’Ik herken elk woord, behalve het la la-gedeelte,’’ zei ik.

‘’Het is nog niet afgelopen… ‘’ De apotheker richtte toen zijn wijsvinger naar de hemel ten teken dat er nu iets leuk ging komen en zong:

‘’Moeder laat constant een harde scheet.

Ze eet graag broodjes lulworst bij de vleet.

La lala lala.

En is mijn moeder na het vreten uitgeput.

Dan verdwijnt die allerlaatste worst natuurlijk in haar kut.

La lala lala…’’

‘’Vind je het niet leuk?’’ vroeg hij met oprechte trots.

‘’Nou, ik herken mijn moeder in die laatste regels niet.’’

‘’Verdomme, nu zit dit liedje de hele tijd in mijn hoofd.’’

‘’Ik heb nu mijn moeder in mijn hoofd, ik zou graag ruilen.’’

De apotheker haalde zijn schouders op en zei: ‘’Zullen we naar bed gaan met elkaar?’’

‘’Bij bonobo’s schijnt het ontspannend te werken.’’

-

Margareth en haar generaal raakten betrokken bij de politieke en militaire ontwikkelingen in Kyiv.

Ze smste mij: ‘’Mijn Viersterrenpopje moet, samen met mij, beslissingen nemen of je jongens in het Westen de dood instuurt, of iets meer naar het Noorden. Uitgangspunt is daarbij dat we moeten zorgen dat er zoveel mogelijk Russen sterven. Uit rapporten die ik te lezen krijg, blijkt de huidige generatie Russische militairen tamelijk gevoelig voor geld, waarvan ze de waarde niet kennen. Ze krijgen maandelijks een flink bedrag en denken dat hun familie dat ook ontvangt als ze zijn gestorven. Maar dat krijgt hun familie niet. De praktisch analfabete soldaten hebben iets ondertekend wat alleen hooggeschoolde juristen kunnen begrijpen en waaruit blijkt dat hun familie helemaal niets krijgt behalve een trap na omdat hun zoon zo stom is geweest om te sterven. Hun soldij is dus eigenlijk, kortom, betrekkelijk gering; de meesten zijn binnen een maand gestorven.’’

In haar geschreven taalgebruik had Margareth soms een zweem van nuchterheid. Ondertussen vond zij het ook prettig de spin in het web te zijn, een bijenkoningin; goedbeschouwd was zij de hoogste in rang.

‘’Eigenlijk hebben wij geen vijand. Gisteren was ik met een gevangenenruil bezig. Ons kunnen die Russen niets schelen en die Russen kan het echt niks verdommen wat er met onze jongens gebeurt. Ik zei tegen de Saoedische diplomaat, want Saudi-Arabië regelt de ruil: ‘’Tussen onze jongens zitten ingenieurs, artsen, natuurkundigen, maar weet je wat er godverdomme tussen die Russische soldaten zit? Boeren en boeren en boeren. En dan nog meer boeren! Het zijn godverdomme niet eens vervelende agressieve klootzakken. In het krijgsgevangenenkamp kijken ze vol bewondering naar onze Hollandse melkmachines die de koeien melken. Daar houden ze meer van dan van hun eigen leven. Als ze godverdomme konden trouwen met onze De Lavalle- en Fullwoodmelkmachines dan zouden ze dat doen!’’

Ik hield wel van Margareth. Nou ja, op mijn manier dan. En wat die manier was had alles te maken met irritatie, bloed, orgasmes, dichte ogen en wegdromen, en dat alles met de intimiteit van de binnenkant van een gescheurde lijkenzak. Zoiets. Soms reisde ze zeshonderd kilometer - ze was toen al iets hoogs met twee of drie sterren - om mij “te zien.” En haar kille geremde gevrij met mij wond mij op als ik daar alleen al aan dacht. We waren beiden liefhebbers van smachten.

Margareth vertelde over de strategie van Oekraïne en uiteraard over de corruptie in het leger,.

Ik vertelde haar over de voortgang van onze plannen.

Margareth kon niet echt in mijn armen liggen. Ze lag daarin of ze smachtte naar iemand anders en ik wist zeker dat dat zo was.

Ik trouwens ook.

Maar terwijl ze de slaap niet wilde vatten, vertelde ze over de beslissingen die ze moest nemen.

‘’Je hebt geen idee hoe gelukkig de jongens en die paar meisjes zijn als ze…naar die verdomde verderfelijke verfoeide verschrikkelijke verklote vijand gestuurd worden. Blij zijn ze… opgetogen, opgewonden, opgejuind, opgekalefaterd, opgeroepen om te lopen naar vuur, naar pijn, naar stront, naar klootzakken, naar tyfus, naar cholera, naar hel, naar dood. De meeste hebben nauwelijks geneukt, zijn misschien tien keer dronken geweest, zijn uit hun wolk van levenslust ontvoerd, ze zijn volgepompt met schaamte om afscheid te nemen en haat jegens alles wat leeft, een opleiding in nutteloosheid… En ik begeleid ze, stuur ze, kijk ze in de ogen en weet dat ze nog maar een kilometer of wat in hun leven hebben te lopen en dan komen ze in het stinkniets, in de rotreet, in kotsland… Ik doe dit voor ons vaderland, trouwens, terwijl ik niet eens weet wat vaderland is… Neem een hoop stront, zand, verrotting en steen, hei er een grenspaal in en we noemen het vaderland.’’

‘’Grond, grond, grond, geeft stront, stront, stront,’’ rijmde ik bij wijze van samenvatting van het onheil in de wereld.

Leave a comment

Subscribe now

Share

Ik hou vol, al kost het me moeite.

Groeten, Theodor

-

7

Mijn vadermoeder wist dat zij een man wilde zijn, maar niet wat een man was. Ze voedde mij op als een jongen, maar hoe een jongen was, wist ze ook niet. Ik kreeg een waterpistool. Dat werd mijn pop, de autootjes werden mijn hondjes en poesjes en één of ander spelletje haalde ik uit elkaar en vermaakte ik tot ketting. Haar wil tot manzijn mocht dan voortkomen uit een mannelijk innerlijk en een genetische voorkeur, het was alleen te merken in uiterlijkheden. En meende zij dat haar innerlijk ook mannelijke gevoelens kende dan haalde zij een tekort aan inlevingsvermogen door de war met masculiene hardheid. Alle mannen die ik in mijn leven heb ontmoet waren in feite zachte wezens die soms hun onvermogen tot overgave overschreeuwden met een stompzinnig, beperkt vocabulaire.

Zuchtje was de echte poes van mijn vader. Ik hield veel van haar. Vadermoeder haatte haar. Toen Zuchtje stierf wilde ik haar met een scheermes opensnijden, wat ik niet mocht, maar vanaf dat moment wist ik dat ik chirurg wilde worden. En ooit zou ik psychiater zijn. Of krankzinnig. Of een krankzinnige psychiater.

Of is dat een pleonasme? Of stelt de psychiatrie, zoals ik tijdens mijn studie leerde, niets voor? Of wilde ik onbewust mijn vadermoeder overtreffen die psychologe was? Psycholoog, bedoel ik.

Psycholoog - een woord dat ik altijd mysterieus heb gevonden. Net als psychiater te groot voor wat het werkelijk inhield.

Altijd bezig met de geest, want fysiek wilde vadermoeder geen borsten hebben. Altijd in de weer met anderen, want over zichzelf raakte ze verward. Altijd starend in de spiegel. Maar het was of ze dan naar een stuk steen keek. Want dat was ze: een stuk steen in mannenkleren.

Ik weet wat ik van haar heb. Ook ik zie steen als ik in een spiegel kijk.

Maar ik besta niet uit een uiterlijk. Althans, ik zie mijn uiterlijk nooit. Als ik in de spiegel kijk, kijk ik of ik tegen bacteriën gewapend ben.

Wat ik ben zie ik in m’n patiënten.

Ik opende m’n computer en zag dat vadermoeder me had gemaild.

Nooit een aanhef, maar ze begon altijd meteen.

‘’Waarom stuur je die grote doos met spullen naar mij? Is er niet een ander adres? Er komt steeds een andere jongen die geen Engels spreekt. Verder bedankt voor je dingen.’’

Dingen. Mannendingen. Stropdassen, herensokken, allemaal gestolen van mijn Apotheker die ze weer kreeg van zijn vrouw.

Ik las de email nog eens.

Niet: wat doe je aan het front?

Niet: hoe gaat het met je?

Niet: ik maak me zorgen over je.

Niet: ik denk elke dag aan je.

Niet: liefs, kusjes, ik brand elke nacht een kaarsje voor je.

Menselijke gevoelens zijn ambitieuze illusies. Illusies als wolken met de zwaarte van een rots. Illusies als gekleurde vlinders die, als je goed kijkt, in het niets verdwijnen. Vadermoeder leek soms een speciaal netje te hebben om ze te vangen.

-wordt vervolgd -

Subscribe now

Leave a comment

Bericht van Koos

Share

-

Lees vooral de vorige vijf afleveringen voordat u deze tot u neemt.

6.

Een uur later waren de staatssecretaris en ik alleen in mijn tent.

De Opera werd door het oorlogsgeweld plotseling afgebroken. Ik moest eigenlijk slapen, maar de staats wilde met mij spreken.

‘’Uiterst geheim… Top secret.’’

Ik beloofde het.

‘’Alleen de generaal en Margreth weten ervan. Er komt binnenkort een Nederlandse delegatie politici naar ons toe. Omdat dit zo’n dramatisch front is, willen we ze hierheen. Jullie krijgen dan extra beveiliging. Wil jij ze rondleiden? We hebben ze nodig. Nederland geeft ons geld en wapens. En medicijnen…’’

‘’Margareth is ook half Nederlands,’’ zei ik.

‘’Margareth is…Wij… Ik… ik weet niet wat ze wil.’’

‘’Weet u wel wat ik wil?’’

De staatssecretaris keek me aan. Vrouwen in de politiek zijn onhandig met macht en schoonheid. Ze vluchten in chic of vlot. Als ze een seksuele uitstraling hebben verbergen ze die in een weinig aantrekkelijk sportjack of in een iets te opzichtige jurk van een bekend modehuis. Beide kledingstukken moeten afstand bewerkstelligen. Sportjack: te lage klasse. Chic: te hoge klasse. Ontberen ze die uitstraling dan kopen ze die met een mantelpakje en hoge hakken. Voor die vrouwen moet je uitkijken! Ze begrijpen dat je machtige mannen kan verleiden tot het punt waarop je ze kunt beschuldigen, en ze weten meteen de vrouwen die op vrouwen vallen onrustig te maken doordat ze bereidwilligheid suggereren.

De staatssecretaris probeerde haar militaire outfit te dragen als iets uit Parijs voor een mevrouw die de veertig naderde en belangstelling wilde van machtige mannen. Gevaarlijk dus. Ook voor mij.

‘’Ik denk dat jij misschien wel….’’ Ze maakte haar zin niet af.

‘’Ik weet niet wat je wil,’’ zei ze.

‘’Ik ook niet.’’

Ze lachte. Ze wist al dat ik de Nederlandse delegatie zou ontvangen.

Ons doel: geld, wapens en medicijnen.

-

De Nederlandse delegatie.

Drie mannen in blauwe pakken en een vrouw in een nette broek en een kort jasje. Nederlandse mannen lopen zoals ze zich in bed gedragen en praten. Houterig maar direct. Als ze een tank zien, willen ze ernaartoe, een geweer willen ze onmiddellijk oppakken, aan een gewonde die bijna dood is en uit de Boerjatië komt vragen ze in steenkolenengels: ‘’ How are you?’’ Tegen mij zeggen ze: “Wat spreekt u goed Nederlands.’’

De vrouwelijke staatssecretaris zocht een bondje met onze staats. Die was bang voor bloed, dood en het leven. Hoe zij in de politiek was terechtgekomen was onduidelijk. Aan mij stelde ze de volgende vragen, en ik zet de antwoorden er even bij.

‘’Is het hard werken voor u?’’

‘’Door een tekort aan medicijnen, wapens en geld vallen er meer doden dan nodig is.’’

‘’Wat zijn de problemen die je hier tegenkomt?’’

‘’Omdat we een tekort aan medicijnen hebben en een tekort aan wapens en geld, zien we dat we mensen langer moeten laten lijden dan nodig is. We moeten te vaak besluiten tot amputaties door die verschrikkelijke mijnen die de Russen gebruiken. Met meer geld en betere wapens zouden we de medicijnen effectiever kunnen gebruiken.’’

Ik zag onze Oekraïense staats dempende bewegingen maken met haar handen. Misschien overdreef ik. Daarom besloot ik maar langs onze tenten te flaneren waar we sliepen en zei: ‘’En dit is ons mortuarium voordat de doden naar hun families gaan.’’

‘’In deze tent?’’

‘’In deze veertig tenten,’’ zei ik, en vertraagde mijn tred alsof ik op een begraafplaats was.

We gaven de delegatie koffie en omdat ze erg gespannen oogden deed onze apotheker er een uit Australië afkomstig poedertje bij waardoor ze snel ontspanden.

‘’Het zijn voor jullie ook drukke dagen,’’ zei ik.

‘’Zeker. Maar ik vind het ook heel gezellig hier,’’ zei een van de Nederlandse parlementariërs.

‘’Wilt u misschien wodka?’’ vroeg mon amour, le pharmacien.

Dat wilden de heren wel. Een klein glaasje.

‘’Een lekker glas,’’ vertaalde ik.

One staats keek bezorgd.

Er kwamen meer artsen binnen en de Nederlandse parlementariërs begonnen hun levensfilosofie uit te dragen. In zeer accentvol Engels zeiden ze tegen de artsen: ‘’War is terrible.’’

Nou, daar was iedereen het mee eens. Een ander parlementslid zei: ‘’Everything is so useless.’’

‘’Very useless,’’ zeiden de artsen die hun leven wilden geven om hun kameraden te redden.

En het vrouwelijke parlementslid zei: ‘’All those deaths…It is so sad…’’

Ook waar.

Ik deed ook maar een duit in het zakje: ‘’Oorlog maakt geil. Je wilt met een oorlog naar bed. Daarom is doden een orgasme. De mens wil veel orgasmes.’’

Iedereen enthousiast, behalve de Nederlandse politici.

‘’Oorlog is gelegaliseerde groepsverkrachting,’’ ging ik verder als antwoord op een vraag die niet was gesteld.

‘’Is er ook muziek? Ik heb zin om te dansen,’’ vroeg een parlementariër die zichzelf nog een wodka inschonk.

We maakten selfies en groepsfoto’s.

Met dat geld en de wapens en de medicijnen zou het vast wel goedkomen.

Onze Oekraïense staats - die vond dat we ze te veel dronken voerden met wodka - was boos. Maar waarom eigenlijk?

‘’ Hollanders kunnen niet tegen drank,’’ zei ik.

‘’Het leek wel of ze pillen hadden geslikt.’’

‘’Ze kunnen hun emoties niet in taal uitdrukken. Dat doen ze door te dansen. De klompendans is in Holland erg populair.’’

‘’Je gaat te ver,’’ zei Margareth die binnen was gekomen.

Ze zag er slecht uit. Ze had te veel gesnoept van het snoep.

Ik vroeg me af of haar verval nog was te voorkomen.

-wordt vervolgd -

Subscribe now

Leave a comment

Share

Ik vind het ook gênant, maar ik moet reclame maken voor mijn boeken, want lezers vinden ze goed.

De Trip van Ferdinand Hania is echt een prachtig boek.

Leave a comment

Subscribe now

En lees dit oorlogsfeuilleton.

Groet, Theodor

Lees voor een goed begrip eerst de vier tot nu verschenen afleveringen van Frontchirurg

Aflevering 5.

De Viersterren Big keek naar de Margareth, die zo diep onder narcose was dat ze de dood al een hand kon geven, en vroeg aan mij: ‘’Kan ze nog dood?’’

‘’Voor het Oekraïense leger doe ik alles!’’

Hij was even verward en geschokt.

‘’Ik bedoel,’’ zei hij, “kan ze nog dood?’’

‘’Dat ze sterft is bijna gelijk aan dat ze blijft leven.’’

‘’Maar wat zijn de kansen dat ze blijft leven?’’

‘’Even groot als de kansen dat ze sterft.’’

‘’Mooi,’’ zei hij, ‘’dan redt ze het wel.’’

‘’Ja… of nee.’’

Zijn ogen keken begerig naar mijn schort met bloed.

‘’Ik zal zorgen dat ze naar Kyiv gaat,’’ zei hij en draaide zich om en vertrok. Vermoedelijk ging hij zijn verdriet zoeken.

Mail aan mijn vadermoeder:

‘’Dit is je dochter. Hier twee pakken. In het kleine pak zitten een paar handgemaakte dassen en een bloesje voor je vrouw. In het grote pak zitten allemaal zaken voor een Oekraïense familie die het binnenkort bij je komt ophalen. Hier gaat het goed. Ik hoop met jullie ook. Mijn vurige hoop is dat jullie de dassen en het bloesje mooi vinden. Oekraïens borduurwerk. Tot in Amsterdam.’’

Margareth kwam een keer naar me toe met onder haar arm iets dat leek op een ordner, stormde ons veldhospitaal binnen en zei tamelijk paniekerig tegen mij dat - naam onverstaanbaar, maar iets met ‘Irina’ - zou komen.

Even later stapte de Oekraïense staatssecretaris van gezondheidszorg, mooi afgekleed in een kogelvrijvest en een heuse helm, de operatiekamer binnen, waarvan ze - zo bleek achteraf - dacht dat het een wachtruimte was. Ze zag een paar lijken, waaronder dat van een kind, en een ingedeukt hoofd en viel uiteraard flauw, waar ik behoorlijk kwaad om werd, want dan gingen de politici toch weer voor de gewone soldaten. Ik vloekte haar dan ook bij bewustzijn.

Duizend excuses. Of ik een schone onderbroek voor haar had want ze had ook in haar broek geplast.

Ik dronk een kop koffie met haar, vertelde wat over het front en zij luisterde gespeeld aandachtig vermoedelijk uit angst om weer flauw te vallen.

Zij legde uit dat ze door de president zelf was gevraagd om staatssecretaris van gezondheidszorg te worden, dat ze zich moest bekommeren om een goede medische verzorging zowel binnen als buiten het front, maar dat haar voornaamste taak was om geneesmiddelen te vinden in binnen- en buitenland.

Ik knikte terwijl ik met duim en wijsvinger over mijn kin streek, uitdrukkend: ‘’Bijzonder interessant.’’ Zou ze verdomme niet merken dat ik kogels uit schedels, dijbenen, schouders, kelen en borsten te halen had en dat ik de doden moest oplappen zodat ze netjes in hun kist gevouwen konden worden?

Ondertussen zat Margareth - die ook gekleed was in een kogelvest en een helm - nu eens op een stoel, dan weer liep ze om ons heen, wat de indruk gaf dat we geregisseerd waren door een Poolse operaregisseur in de opera “Khvoryy”wat zoveel betekent als “De Zieken”

Rolverdeling:

S. is de Staatssecretaris van. Gezondheid. Zij moet vooral zorgen dat de artsen aan het front niet zeuren,.

M. is Margareth, hoge functie door corruptie. Waait met alle winden mee.

G. is De generaal - die komt straks binnen, even geduld nog. Is op alles geil dat op een vrouw lijkt.

A. is de Apotheker. Geniet elke dag van ander snoep.

1. Dat ben ik.

Het orkest zet na de ouverture in en dan:

S: Ik heb gekeken in de boeken,

want die moet ik onderzoeken.

Het lijkt of er soms medicijnen

Zomaar in het Niets verdwijnen…

I: Tekorten! Tekorten!

We schreven honderden rapporten

We hebben hier tekorten, tekorten.

S: Ik las ze telkens weer

En dan gaven wij er meer.

Wij krijgen medicijnen uit het buitenland

En die krijgt u, precies zoals gepland.

M (alsof ze het gesprek vervelend vindt):

Wie wil er een lekker kopje thee?

(herpakt zich)

Maar het is waar: de tekorten vallen hier niet mee.

(Entree Apotheker. Zwaar onder invloed van een of ander middel)

A: Hey ho, hey ho

Ik vind het leven zo!

En daarna weer eens zo!

En heel vaak maar zo zo!’’

I: Ah, daar is de apotheker.

Nu zijn wij ons leven niet meer zeker.

S (lacht oprecht): Wat ik hier leer

Dat is, dat hier de sfeer,

Heel vrolijk en dus goed is…

I: Terwijl er heel veel bloed is…

A: En kijk, wie hebben we daar?

Is dat niet de staatssecretaar.

We kunnen heel slecht helpen.

We kunnen bloed een beetje stelpen.

Maar aan alles is gebrek.

Medicijnen zijn hier zeer in trek.

Net als een mooie vrouw

Als medicijn tegen de rouw

M: Hahaha! Hahaha! Ik lach…

I: Waarom?

M: Omdat elke dag… Eh… Hopen wij op medicijnen

Tegen allerhande pijnen.

Mevrouw, de staats, heeft u het in de gaten?

We hebben vooral behoefte aan opiaten…

(Entree Generaal.)

G: Al na het vroege ontwaken

Droom ik nog van doden maken.

De vijandelijke dodentent is vol.

Maar verdorie, ik schiet vol.

Ik zie een vrouw, met borsten vol.

Mevrouw, ik ben van u vol.

Mijn leven is gevuld maar nog niet vol.

Kom bij me, en ik pomp u vol.

M: Biggie Big, ik zeg het maar klip en klaar

Deze mevrouw is de Staatssecretaar.

G: En ik speel, in dit oorlogsverhaal

De rol van oorlogsgeneraal.

Mevrouw, geef ons medicijnen!

En daarna, nog meer medicijnen.

En dan: medicijnen, medicijnen!

Ik heb gezegd

En het verstandig uitgelegd!

*wordt vervolgd-

Subscribe now

Leave a comment

Mededeling aan de lezers: Ik zie aan de “stats” dat er een verval is in het aantal lezers, maar daar trek ik me niets van aan. Ik ga door tot het af is of ik niet meer weet hoe het verder moet.

Subscribe now

Groeten uit Italië,

Theodor

4

Lees vooral de vorige afleveringen van Frontchirurg

Aflevering 4

Mijn apotheker kon prachtig viool spelen als hij met z’n vingers de juiste noten op de snaren wist in te drukken.

Hij geloofde in muziek en geneesmiddelen.

Als hij viool ging spelen deed hij dat voor een foto van zijn vrouw en kinderen.

Als hij geneesmiddelen ging slikken deed hij dat terwijl hij naar mij keek.

Hij slikte met grote regelmaat allerhande bitter smakende snoepjes.

Een snoepje tegen hoofdpijn, een snoepje tegen wakker, een snoepje tegen slaap, een snoepje voor een erectie, een snoepje voor de maag, een snoepje om het leven te hallucineren of om weer tot leven te komen.

Ik hield van hem. Zijn snoepen was een vorm van levensgenieten.

Met snoep was de mens weerbaarder, sterker. Snoep gaf je een uitzicht ook de hemel en kon ervoor zorgen dat je dood minder onsympathiek vond.

‘’Er is uit de apotheek gestolen,’’ zei hij.

Ik wilde al bekennen dat ik wat chloroformsnoep en slaapsnoep had gestolen toen hij zei: ‘’Er is meer dan een liter chloroform weg en zeker vijftig doosjes Ritalin. En er is wel meer verdwenen.’’

Ik wist van niks.

-

Ach Margareth op mijn operatietafel, terwijl ik haar bloed rook.

Eigenlijk rook ik bloed met kruit en alcohol; zo’n maaltijd waaraan je went, maar die je nooit wil eten.

‘’Wat gaan we met deze doen?’’ De nieuwe anesthesist was ongeduldig.

De uitdrukking op het gezicht van Margareth herkende ik; zo keek ze ook wanneer ze sliep, en als ze in de armen van Morpheus lag had ze een uitdrukking alsof ze elk moment kon worden aangevallen.

Ik kon nu beslissen om haar laatste wens in te willigen of om haar te laten leven. Maar wat voor leven zou dat zijn? Was dat aan mij?

Uiteraard kwam Viersterren Binkie Big zomaar weer de operatiekamer binnen.

‘’Red haar! Red haar! Red haar!’’ zong hij

‘’Wat gaan we nu godverdomme doen!’’ schreeuwde de anesthesist.

‘’Amputeren,’’ fluisterde ik, ‘’beide benen.’’

Waarop de generaal fluisterde: ‘’Ik kan haar niet missen.’’

‘’Mogelijk blijft ze een beetje leven,’’ zei ik.

Onder het zagen dacht ik: Margareth komt straks in de statistiek ‘gewonden’ en niet bij de ‘overledenen.’ Ik vond dat vervelend. Zo er tussen ons sprake was van enige liefde had ik haar misschien rustig moeten laten sterven.

-

Mijn chloroformdromer, mijnheer de Apotheker, had me twee maanden geleden bij zich geroepen voor een serieus gesprek. Serieus spreken kon hij trouwens niet. Praten was voor hem angstkreten uiten die op woorden leken.

Terwijl hij verschillende grootverpakkingen van allerhande pillen voor zich op zijn bureau uitstalde vroeg hij: ‘’Jij komt uit Nederland, is het niet?’’

‘’Ja.’’

‘’Amsterdam?’’

‘’Nee, Den Haag.’’

‘’Mooie stad, Amsterdam.’’

‘’Heel mooi. Daar woont mijn moeder… Met haar vriendin.’’

‘’Mooie stad, Amsterdam. Ken jij daar mensen?’’

‘’Eigenlijk niet.’’

‘’Doet er niet toe.’’

‘’Nee, ik ken hier ook weinig mensen.’’

‘’Wil je rijk worden?’’ vroeg hij opeens.

‘’Niet noodzakelijkerwijs.’’

‘’Ik bedoel: echt rijk!’’

‘’Nou nee.’’

‘’Zo rijk dat je niet meer hoeft te werken?’’

‘’Ik vind werken fijn.’’

‘’Maar dat je in een land kan wonen met zon.’’

‘’Dat vind ik naïef.’’

‘’Dat we daar samen kunnen wonen….’’

‘’Ik hoef niet met jou in een warm land te wonen.’’

Hij kreeg vermoedelijk hoofdpijn van het gesprek, want hij nam drie paracetamol met een whisky. En daarna nog een pil die ik niet herkende. Iets roze.

Hij wilde wat vragen, dus ik vroeg: ‘’Was dit het serieuze gesprek?’’

‘’Waarom wil je niet rijk worden?’’

‘’Ik ben al rijk. Vooral hier in deze oorlog. Ik red Russische klootzakken, en constateer de dood van onze jongens. Ik hak armen en benen los en vermaak kaken en jukbeenderen. Ik zing er vaak een liedje bij. Zo vrolijk vat ik mijn werk op.’’

‘’Dus je wil niet rijk worden?’’

‘’Wat zit je toch met dat rijk worden? Jij wil blijkbaar rijk worden. Waarom?’’

‘’Omdat ik geen dure opleiding heb gehad om pillen te tellen.’’

‘’Je maakt het leven dragelijker,’’ zei ik.

‘’Maar ik wil rijk worden… Zonnen in de Krim. Vissen. Europa zien, New York zien.’’

‘’En als je dat hebt gezien, wat dan?’’

‘’Rome bekijken, Toscane bekijken, Londen bekijken…’’

‘’Je wil alleen maar dingen bekijken. Wat heb je daaraan?’’

‘’Godverdorie.’’

‘’Wat godverdorie?’’

Hij nam weer een pil in.

‘’Jij voert toneelstukjes op,’’ zei hij.

‘’Welke toneelstukjes?’’

‘’Godverdorie.’’

En toen: ‘’Ik wil het adres van je moeder!’’

-wordt vervolgd -

Leave a comment

Subscribe now

-Lees De Trip van Ferdinand Hania. In elke goede boekwinkel.